— 436 — 



Zresztą jakiego to oka potrzeba, jakiego wystrzegania się szelestu i zręcz- 

 ności przy chwytaniu gołą ręką; jakiśj wreszcie cierpliwości, chcąc przejrzeć 

 drzewo, krzaczek lub roślinę większą, a w końcu jeszcze wszystkie zachody mo- 

 gą być zawiedzione; alboli też znajdzie się same pospolitości, a nic prawdzi- 

 wie dobrego. 



Łowiąc czerpakiem zupełnie co innego. Bez ceremonii macha się po drze- 

 wie, po krzakach, po ziołach i trawach, a nawet po powietrzu, szczególniej nad 

 wieczorem, o zachodzie słońca, lub wkrótce przed nadciągnięciem burzy. Na- 

 machawszy tak przez pewien czas, przegląda się to, co się w czerpak dostało 

 i ważniejsze wybiera. Potem zaczyna się nanowo w innem miejscu. Tym spo- 

 sobem przestrzeń daną obchodzi się szybko i dostaje się to, czego by się nigdy, 

 śledząc oczyma, choćby naj troskliwiej, bez czerpaka nie dostało do zbioru. 



Za upatrywaniem przemawia chyba to jedynie, że się wie dokładnie, na ja- 

 kiej roślinie każdy ułowiony chrząszcz przebywał. 



Jest to rzecz wprawdzie bardzo Avażna, lecz niekonieczna, bo dobry ko- 

 leoptoroiog już powinien o tem z doświadczenia wiedzieć: gdzie, kiedy i na czem 

 chrząszcza każdego szukać. A zatem na ekskursyi bez czerpaka obejść się 

 niepodobna. 



Czerpaków takich trzeba mieć przynajmniej dwa, jeden zapasowy pozo- 

 staje w domu, gdy tymczasem drugi w użyciu. W razie zepsucia się jednego 

 z nich, drugi jest zaraz pod ręką, przez co wycieczki, niekiedy bardzo upragnio- 

 nej i ciekawśj, pomijać i dla braku czerpaka opuszczać niema potrzeby. 



"W końcu nadmienić wypada, że dla czerpaka, musi być zupełnie sucho. A za- 

 tem jeśli po deszczu lub z rana po rosie, jeszcze należycie nie obeschło, to czer- 

 paka używać niemożna. Czerpak dobry, przedewszystkiem winien być trwa- 

 ły i lekki. 



Do chwytania chrząszczy z wody, używa się małego czerpaka muślinowego, 

 ażeby woda spokojnie ściekała. Czerpakiem takim podjeżdża się pod rośliny, 

 w wodzie zanurzone i pływające na powierzchni, a głównie pod wodorosty czyli 

 nici wodne (c o n f e r v a e). Tym sposobem chwytają się różne drobne i średnie 

 pływaki. Większych dostajemy najłatwiej przy łowieniu ryb siecią. 



Używanie czerpaka, ma jednak swoje granice. Właściwie służy tylko tak 

 długo, jak trwa roślinność: czyli raczej póty, póki zielono. W innym czasie 

 robota czerpakiem będzie niepłodną. 



Trzeciem narzędziem bardzo ważnem, jest parasolka. Jest to zwykła pa- 

 rasolka, tylko nieco większa od kobiecej i wewnątrz z białą podszewką, któraby 

 przeszkadzała wpadaniu chrząszczy pod prątki i ułatwiała wybieranie. 



Parasolka taka służy nietylko do łowienia chrząszczy, lecz także do zasło- 

 nięcia się przed dokuczającemi promieniami słonecznemi. Zresztą od biedy posłu- 

 ży i w razie deszczu. 



Chcąc parasolką łowić chrząszcze, lewą ręką obraca się ją na dół pod 

 drzewa i krzewy, a jednocześnie prawą ręką w też drzewa i krzewy, tuż nad pa- 

 rasolką, bije się kijem. Następnie wszystko to, co na parasolkę powpadało 

 przegląda się; potrzebne wybiera i zaczyna się na nowo z innemi drzewami 

 lub krzewami. 



