— 439 — 



2) Ponieważ jest bai'dzo gwałtowną trucizną, przeto trzymanie go żaw^ 

 sze połączone jest z pewnem niebezpieczeństwem. Trzeba go więc dobrze zamy- 

 kać i nikomu nie dozwalać doń przystępu. 



3) Bardzo chciwie przyciąga wilgoć z powietrza. Z powodu tego laski 

 cyjankowe niekiedy zupełnie się rozpływają. Trzeba go tedy trzymać w miej- 

 scu należycie suchem i kiedy niekiedy zajrzeć do niego., 



W szkiełkach z tej samej przyczyny przez częste otwieranie cyjanek z cza- 

 sem zaczyna przesączać się przez obwinięcie. Wówczas staje się wcale niemi- 

 łym, bo chrząszczyki, dotykając się płynu, który ma alkaliczne własności, tracą 

 właściwe barwy i zmieniają się często do niepoznania, szczególniej mniejsze 

 zbójki, pyłce, biedroneczki, korowce i t. p. Niedogodności tej jednak łatwo uni- 

 knąć można, przeglądając szkiełka przed wyjściem na łowy i zmieniając tam 

 gdzie potrzeba cyjanek. 



4) Cyjanek z czasem wietrzeje i wtedy działa bardzo słabo, albo nawet 

 wcale nie skutkuje. Gdy więc w pakułach okazuje się w kształcie białego pro- 

 szku, wówczas bez namysłu trzeba włożyć świeży cyjanek. Na ekskursyjach 

 szkiełka takie są bardzo nie miłe. Z owadów włożonych kończą tylko drobniej- 

 sze. Większe zaś, osobliwie noski, żyją i długo się mordują, przez co niekiedy 

 uszkodzą, a raczej zmiętoszą i zmasakrują wszystkie inne. Podobną temu nie- 

 dogodność ma i cyjanek świeży, tylko co przygotowany. Laski wtedy są bar- 

 dzo twarde i działanie bardzo słabe. Myślałby kto że cyjanek zły i nic nie wart 

 gdy tymczasem ciało to nie zaczęło jeszcze wydawać z siebie zabójczego kwasu 

 pruskiego, gdyż w stanie suchym, zanim zdąży przyciągnąć wilgoć z powietrza, 

 rozkłada się tylko bardzo nieznacznie. 



5) Czy też owady zabite cyjankiem nie zmieniają swojój barwy? 

 Przedmiot taki, jak zachowanie barwy owadów po ich śmierci, właściwie 



dla entolomogów jest rzeczą niezmiernie ważną. 



Mój dawny kolega Schwartzschultz utrzymywał stanowczo, że zabijanie 

 owadów, zanurzeniem szkiełek do gorącej wody jest najlepsze, albowiem kolory 

 nie tak blakną i nie tak się zmieniają, jak u owadów zabitych cyjankiem. Na 

 dowód tego pokazywał mi w zbiorze swoim ładne i rzadkie gnojki dwukropkowe 

 (Aphodius bipunctatus. L.), zabite jednym i drugim sposobem i w rze- 

 czy samej różnica była oczywista. U pierwszych t. j. zabitych gorącą wodą, 

 żywość koloru zachowała się jednostajnie przez łat już kilka, gdy tymczasem 

 zabite cyjankiem, były zmienione do niepoznania. 



• Z rzeczonych gnojków, jeden po dziś dzień jako pamiątka, znajduje się 

 w moim zbiorze. Jest to okaz bardzo ładny, kolor żywo czerwony laku zacho- 

 wał się doskonale, pomimo to że już przeszło IG lat temu będzie gdym go dostał, 

 a zapewnie już i poprzednio w zbiorze ś. p. Schwartzschultza musiał się znajdo- 

 wać od lat kilku. 



W r. 1879 Wickersheimer ogłosił był środek konserwujący i barwę zacho- 

 wujący tworom różnym. Jest to płyn, w którym oka..;y przez pewien czas mo- 

 czyć się mają. Do składu jego wchodzi ałun, sól kuchenna, saletra, potaż, ar- 

 szenik, gliceryna, wyskok metylowy i woda. Płyn rzeczony nie jest dobry nawet 

 dla tworów miększych, dla chrząszczy zaś mających twardą, rogową, 



