- 443 



zentantów; a jeszcze łatwiejsze, gdy znane nam będą miejsca, a szczególniej 

 rośliny, których trzymają, się roślinożerne. Są to jednak szczegóły, należące do 

 entomologii właściwej, czyli owadoznawstwa; niemi zajmować się, tu nie ma 

 miejsca. 



Tyle tylko: wcześnie z wiosny, a zatem w końcu Marca i w początku Kwie- 

 tnia, najkorzystniej szuka się pod mchem i liśćmi rozesłanemi przy pniach i ko- 

 rzeniach starodrzewów; przy pieńkach drzew ściętych i opuszczonych; pod i mię- 

 dzy krzakami, zwłaszcza na brzegu lasu; po gołoborzach i smugach; tam gdzie 

 słońce zagląda i twory wszelkie, ciepłem wiosennem, budzi z zimowego uśpienia. 



Wysiewanie mrowisk tylko o tej porze najdogodniejsze. Tak samo odrywa- 

 nie kory z drzew chorych i leżących oraz pieńków opłaca się w te czasy sowicie. 



Po brzegach wód stojących, szuka się między suchą zeszłoroczną trawą. 

 Tak samo po ogrodach, szpalerach i klombach, lecz tu nie godzi się pomijać 

 przedmiotów leżących, trzeba je podnieść i przejrzeć. 



W głębszym lesie przeglądają się pnie i pieńki spróchniałe, oraz bedły 

 drzewne, zwłaszcza hubkowe czyli polyporusy. Zresztą i tu każdy kawałek 

 drewna lub kory, gałęzie, chrust, wióry, szczapy, powały i kłody leżące, służą 

 owadom za przytułek. Tych więc pomijać nie można, trzeba je podnieść 

 i miejsca pod niemi przejrzeć. Lecz nie dosyć na tern, należy ziemię górną roz- 

 garnąć, bo owady zwykły się nieco zagrzebywać, 



Po polach podejmuje się bryły ziemi i kamienie, darninę i t. p. Tu także 

 pamiętać należy o poruszeniu ziemi wierzchniej. 



Wreszcie płachta i parasolka w te czasy rozpoczynają robotę, bo niektóre 

 drzewa zaczynają kwitnąć. Olsza i leszczyna, iwa i rokicina, chociaż jeszcze 

 nie mają liści, to jednak już rozwijają swoje kwiaty kotko wate. Innym znowu 

 drzewom i krzewom nabrzmiewają pączki na dobre. Wszystkie one, jako w ro- 

 ślinności poruszone, są przydatne do otrząsania na płachtę i parasolkę: często 

 okażą się rzadkości. 



Są drzewa młode, u których gałęzie tak są wysokie, że ich kijem dosięgnąć 

 nie można, a tyczki lub drążka niema pod ręką. W takim razie rozpościera się 

 płachtę, a lepiej jeszcze kilka jeśli można, tak w koło jak zachodzi korona. Za 

 nagleni uderzeniem pięścią lub nogą w pień drzewa, owady spadają. Trudniej- 

 sza jednak sprawa, gdy drzewa są nieco grubsze. W takim razie do uderzenia 

 używa się grubój pałki, drąga, szczapy lub wreszcie siekiery. Szkoda jednak 

 drzewa, albowiem silniejsze takie uderzenie pospolicie nie wychodzi mu 

 na dobre. 



Z ziół wcześnie z wiosny zaczynają kwitnąć: sasanki, njołki, przylaszczki, 

 wilcze łyko, miodunka, kluczyki, przetaczuik, śniadek, pokrzywki, zawilce, pięć- 

 perst, starzec, podbiał i wiele innych. Zresztą pamiętać należy, że po łąkach, 

 brzegach wód stojących i bagien, między trzciną, w zaroślach i gajach, owadom 

 za kryjówki służą obumarłe zeszłoroczne rośliny. A zatem łodygi, źdźbła i li- 

 ście stojące, a więcej jeszcze leżące i powalone, należy ostrożnie rozdłubać aż 

 do pierwszego, drugiego i trzeciego kolanka. Roślinami takiemi są: mięta wo- 

 dna, krwawnica, trzcina, rogoże, skrzypy, jeżogłówka, parzydło, słodkogórz, 

 powój, bylica, łopian, oset, rdest, krwawnik, dziewanna, świeca nocna, lebioda, 



