— 444 — 



koinosa, siedmpalecznik, sitowiec, wierzbówka, starzec, czyściec a nadewszystko 

 pokrzywa duża i wiele innych J ). Zresztą, i pola dostarczają tego rodzaju mate- 

 ryjału i tak: zeszłoroczne głąby po kapuśniakach, łęciny kartoflane i chmielowe, 

 rżysko zebu końskiego, bulwy, chmielu i t. p. W ogrodach mamy maliny, kwia- 

 ty różne po rabatach i chwasty. Jednem słowem wszędzie byłoby coś do dłuba- 

 nia i wszędzieby się coś znalazło. 



Nieco później, gdy coraz więcej rozwija się roślinność i chrząszczy też 

 coraz więcej, nadchodzi czas dla czerpaka. W Maju już go się na dobre używa. 



Niektóre chrząszcze robią sobie norki w ziemi i tak: Cicindele chowa- 

 ją się niekiedy zupełnie w piasku i tylko łebkiem wyglądają, zwykle rano w ten 

 sposób czatują na zdobycz. 



Drugie znowu jak D y s c h i r i u s. B o n e 1 1 i, C 1 i v i n a. L a t r., B 1 e- 

 d i u s S t e p h., H a p 1 o d e r u s. S t e p h., D e 1 e a s t e . E r. i wiele innych, 

 robią sobie formalne ganki i tunele tuż pod powierzchnią ziemi, a głównie na 

 brzegach wód. Norki takie są nadzwyczaj małych rozmiarów, odpowiednie do 

 objętości ciała nurtownika. Rozgarnąwszy ostrzem noża, lub po prostu palcem 

 powierzchnię ziemi, tam gdzie dużo takich prążków podziemnych się okazuje, 

 z łatwością odkryją się chrząszczyki. 



Inne nareszcie chrząszcze siedzą nieco głębiej w ziemi, np. N e b r i a 1 i- 

 v i d a L. na stromych urwistych brzegach rzek głęboko pod bryłami. Te trze- 

 ba odwalić. O m o p h r o n 1 i m b a t u s F a b r. i wodorożki (Heteroce- 

 r u s Fab r.) zagłębiają się po prostu w mokrym piasku pobrzeżnym. Ugania- 

 jąc się za niemi, trzeba grzebaczką albo palcami rozgrzebać piasek, alboli też 

 nadeptać kilka razy na piasek mokry, ich podziemne norki tym sposobem się 

 naciskają i chrząszczyki zaraz wychodzą na wierzch. 



Jednem z najlepszych miejsc do brania chrząszczy są jamy, doły, dołki 

 rowy i t. p. wklęsłości, wszakże przeglądając je pamiętać należy, żeby dno 

 i ściany, a przynajmniej dolną ich część poruszyć, gdyż tam zwykle siedzą 

 chrząszcze zagrzebane. Niewiedząc o tern niejeden dołek miniemy, w którym 

 w pierwszej chwili nie dostrzegamy nic takiego, a jednak były i są tam chrząsz- 

 cze różne i to nieraz dobrze zagrzebane, szczególnie faramuszki (Histeri- 

 d a e) i wszystkie prawie szczypawki. 



Bogatki, cieśle i wogóle długowąsy, siadają na drewnie, jakoto na płotach, 

 sztachetach, baryjerach, parkanach, ścianach, klocach, stosach desek, belkach, 

 sążniach, pniach, palach, pieńkach, kupach gątów, dranic, wiórów, łat i t. p. 

 a najczęściej na slupach różnych, zwłaszcza telegraficznych.. Chrząszcze tego 

 rodzaju można łowić tylko upatrując je i to najlepiej przed południem, najdalej 

 do godziny 2 z południa. Łowienie ich w inny sposób jest trudne, prawie nie- 

 możebne. Trzeba jednak dobrego oka, szybkości i zręczności, bo chrząszcze te 

 pojawiają się w czasie największego skwaru i wtedy właśnie są bardzo ruchliwe. 

 Pomyślność wreszcie zależy od wprawy i doświadczenia. 



r ) Do roślin zeszłorocznych należą także bedly różne, a mianowicie purchawki i hubki r/.yli 

 polyporusy. 



