— 452 — 



„Areca oleracea" i pod nazwiskiem kabisów ,,c a b i s", uchodzi za specyjał ja- 

 dalny. Smażą go na węglach, tak jak u nas rydze. 



Wiśniarz Bachus (Rhynchites Bachus. L.) napada winorośl. Ca- 

 ły rodzaj Kwieriarza, (A n-t h o n o m u s. G e r m.) szkodliwy jest drzewom owo- 

 cowym, którym nakłuwa pączki kwiatowe i składa jajka. Pędraczki stąd 

 powstałe wyżerają kwiaty młodociane, tak że te opadają przed rozwinięciem. 

 Niektóre gatunki tego rodzaju nakłuwają zawiązki owocowe, gdzie również 

 składają jajka. Ich pędraki nurtują owoce młodociane i te opadają w stanie 

 niedojrzałym. Nieraz ich więcej leży na ziemi, niż pozostało na drzewie. Ro- 

 dzaj zaś zyzla (A p i o n. J H r b s t.) bardzo bogaty w gatunki, nawiedza pra- 

 wie każdą roślinę, tak drzewa i krzewy jak zioła i trawy. Na szczęście jednak 

 chrząszczyki te nie pojawiają się tak bardzo licznie i dla tego też szkody przez 

 nie zrządzone są prawie nic nieznaczące. 



Drzewom leśnym szkodliwe są skoczonosy (O r c h e s t e s. 1 1 1 i g.) i tak: 

 Skoczonos bukowy (Orchestes Fagi. L.) buczynie, skoczonos siodlarz (O r- 

 c h e s t e s Q u e rc u s L.) dębom. Zaś wierzbom i topolom szkodzą: O r c h e- 

 s t e s P o p u 1 i. P. i Orchestes S a 1 i c i s. L. Rodzaj dlugoryjka (P> a- 

 laninns. G-erm.) szkodzi leszczynie i dębom. Robaczywe orzechy, znane 

 nam z lat młodocianych; to robota długoryjków. 



J.eśnik sosnowy (H y 1 o b i u s P i n e t i. F a b r.) wyrządza szkody w po- 

 siewach leśnych tak iglastych jak liściowych. Zresztą szkodnik ten i po sadach 

 jest uprzykrzonym, bo po szkółkach świeżo uszlachetnionym drzewkom wyżera 

 oczka i pączki zrazowe. 



Lasom mniej szkodliwemi są noski z rodzajów smolarza (Pis s o des. 

 Ger m.) i magdalarza (Magdalinus. Schón h.). Za to znowu nieszpon 

 (Brachonyx indigena. Hrbst.) może być więcój szkodliwym. Leśnicy 

 niektórzy zowią go po prostu „nicponiem" i bardzo słusznie. Drobny to wpra- 

 wdzie nosek, lecz za to pojawia się licznie i apetyt ma wcale niezły. Przebywa 

 wyłącznie na sośnie, siedzibę obiera sobie zwykle w kątach liści a raczej igieł, 

 gdzie nurtując nasadę aż do dna pochewki, sprowadza usychanie i opadanie 

 tychże. Najwięcej cierpią od niego zagajniki i gąszcze młodociane. Krótko*:/// 

 (B r a c h y d e r e s i n c a n u s. L.) lubi także drzewa iglaste, osobliwie sosnę. 

 Kaleczy on młode pędy, które usychają. Drzewka karłowacieją od tego, a nie- 

 kiedy giną zupełnie. 



Tyle co do szkód zrządzanych przez noski. Wszakże szkody te nigdy nie 

 dochodzą do rozmiarów takich, jakie nam wyrządzają inne chrząszcze, bliskie 

 rodzinie nosków t. j. rodzina tokarzy (X y 1 o p h a g i), a głównie drukarz (B o- 

 strichus. F a b r.), drwal czyli butwik (H y i a s t e s. E i*.), nurtownik (S c o- 

 1 y t u s. G e o f f r.) i wiele innych. A jakież porównanie ze szkodami dotkliwe- 

 mi, wyrządzanemi przez komary kolumbackie czyli meszki, między bydłem stepo- 

 wem, na obszernych błoniach węgierskich? Co mówić o nadzwyczajnym popłochu 

 jakiego niedawno temu narobił w Europie całej, głośny wędrowiec amerykański 

 z rodziny zlotków (C h r y s o m e 1 i d a e), ów okrzyczany amator a raczej nisz- 

 czyciel kartofli Colorado (Leptinotarsa decemlineata)? Albo 

 o szkodach nadzwyczajnych przed dwoma laty poczynionych w południowej 



