— 480 — 



1) Dwie połowy szczęki dolnej. 



2) Trzy kręgi. 



3) Dwie części kości nóg. 



4) Kawałek możdżenia rogu. 



5) Kawałki żeber. 



Opis najważniejszych z tych kości podany poniżej. 



I. Połowa prawa szczęki dolnej (mandibula dextra) posiada przedni ko- 

 niec całkowity, z dobrze zachowanem miejscem spojenia z połową, przeciwną, 

 tylny koniec obłamany, zębów brak zupełny, długość wynosi 380 mm. (połowa 

 ta jest spojona z 3 kawałków, na które była rozbita). 



U. Daleko ważniejsza jest lewa połowa szczęki dolnej (mandibula sini- 

 stra), albowiem posiada 4 zęby trzonowe całkowite, dobrze zachowane, średnio 

 starte, a tym sposobem o cechach wybitnie wyrażonych. Jeden ząb jest przed- 

 trzonowy (praemołaris) i trzy trzonowe właściwe (molares). 3 P. 1 M. 2 M. 3 M. 

 Ponieważ szczęka dolna z zębami tura jest rzadkością w zbiorach, dlatego po- 

 dajemy szczegółowy opis zębów z dokładnym rysunkiem w połowie naturalnej 

 wielkości. 



Szczęka Tura. 



Ząb przedtrzonowy 3 (A) 3 P. długość 25 ram. szerokość 5, 12, 15 mm., 

 kształtu nieforemnie pryzmatycznego, przednia powierzchnia (p) bowiem znacz- 

 nie węższa od tylnej. Powierzchnia zewnętrzna (z) zęba przedstawia dwie fał- 

 dy, z których przednia mniój wyraźna lecz szersza, tylna zaś wyraźniejsza dale- 

 ko i węższa, fałdy oddziela nieznaczne zagłębienie. Powierzchnia wewnętrzna 

 (w) mocniej pofałdowana niż zewnętrzna, można się bowiem na niej dopatrzyć 

 4 fałd, z tych dwie przednie mało wyraźne, tylne zaś dwie daleko wyraźniejsze 

 i oddzielone od poprzednich głębokieni wgięciem. Powierzchnia korony posia- 

 da szkliwo obwodowe (zewnętrzne) całkowite, pozaginane nieforemnie, środkowe 

 (s) zaś tworzy wysepkę okrągłą, o średnicy 5 mm. 



