UOGIŁA W ŻARNOWCE 



dalszy ciąg poszukiwań 



przez 



Tymotousasa Łusiicwsikiego. 



(Tablica XXXI.) 



W tomie IV. Wiadomości archeologicznych, wychodzących w Warszawie, 

 opisałem wyniki badań pourienionego cmentarzyska z lat poprzednich. 



Dla nowych poszukiwań udałem się d. 23 Lipca 1881 r. do Żarnówki razem 

 z p. Stanisławem Szuchem inżynierem. 



Rozkopaliśmy dwa groby w stronie północnej, na samym końcu cmenta- 

 rzyska i obok siebie położone. 



Na zewnątrz groby bardzo były nieznaczne, zaledwie bowiem po jednym 

 kamieniu w r ystawało nad powierzchnią ziemi. Po zdjęcia, na jakie 20 cm. gru- 

 bej warstwy piasku, ukazały się kamienie duże, w czworobok ułożone, groby do- 

 kładnie wskazujące. 



Kamienie te leżały jedną warstwą, głębiej ścian kamiennych nie było. 

 Środek grobu na 30 cm. napełniony był drobnemi kamieniami. Głębiej, pod ka- 

 mieniami, piasek żółty, pomięszany z czarniejszą ziemią, kawałkami skorup (gru- 

 bych z granitem tłuczonym) i odrobiną węgli drzewnych. 



Grób I. (Tab. XXXI fig. 1). W głębokości 1 m. 20 cm. od powierzchni 

 leżał skielet wyprostowany, głową ku zachodowi, twarzą ku wschodowi zwró- 

 cony. W okolicy prawego ucha, leżały 4 zausznice (Hackenringen) splecione 

 wzajemnie. 



W wewnętrznej krzywiznie zausznic, były lejkowate małe paciorki, 

 pozawieszane na podobieństwo dzwoneczków. Rządki zaś drobnych paciorek 

 okrągłych, zwieszały się po krańcach zausznic. Przy lewem uchu było 5 za- 

 usznic, z takiemiż paciorkami. Rządki drobnych paciorek, leżały także przy 

 potylicy i przy skroniach, służyły one niegdyś jako ozdobne wiązanie włosów. 



Paciorki duże leżały w okolicy szyi rzędem ułożone. 



Na piersiach skieletu leżał haczyk w formie zausznicy. Przy boku pra- 

 wym miecz żelazny około 20 cm. długi, w drzewo oprawny. 



Na palcu małym ręki prawej, pierścień z cienkiego drutu bronzowego spo- 

 jony, 2 cm. średnicy mający. 



P. F. T. II. 31* 



