— 498 



bukowe i las bukowy. „Siedzi ptak na bukowinie" Roger Pieśni Szt. Nr. 368. 

 „Gnała wołeczki do bukowiny' 1 tamże Nr. 495. Wyraz buk zdaje się żeśmy 

 wzięli od Giermanów: starogórnoniemiec. buocka, puccha buk, pokrewne z grec. 

 fegós dąb jadalny, łacin, fagus buk, sanskryc. bhaż udzielić, dostać (do zjedze- 

 nia), grec. fagein jeść. Fick I, 154. Miklosicli Lexic. pa1aeslov. bouky. Jegoż 

 Fremdwort. buky. 



Chełmińska, domyśla się ziemia; u ludu miejscowego Chełmieńska, 

 drugi przypadek Chełinieński, siódmy na Cbełmieńsce (jak Polska, Polski, Pol- 

 sce) F. K. Malinowski Gram. 431. Chełm (nie to co hełm, niemiec. der Heim) 

 równa się starosłowiańs, kliimt, czesk. chlm ; chlum, rossyjs. holmij wzgórek. 

 Być może iż wyrazy te wzięliśmy od Niemców: dolnoniemiec. Holm wyspa, pół- 

 wysep. Fick III, 528 kalman, kalna. Nie mam pod ręką Kuhna Zeitschrift 

 tomów XI i XVI; jest tam mowa o staroslow. hltmi), str. 287 w XI i 225 w XVI, 

 jak widzę z ogólnego spisu. 



Cyganie. Nie wiem czy jest plemię, o którego pochodzeniu, losach 

 i nazwie istniałaby tak obfita literatura, jak o Cyganach. Nazwę ich przeróżnie 

 wywodzono i u nas i u obcych. Patrz Lindego słownik p. w. Cygan; Brock- 

 hausa Conversationslexicon p. w. Zigeuner podaje wcale dobre streszczenie (że 

 ją tak nazwę) Cyganologii. Z nazwy, którą sami sobie czasami dają, Sinde albo 

 Sinte, wznoszono iż z sanskrys. Saindhavas == mieszkaniec z nad rzeki Indu 

 utworzyła się nazwy; Kale, Mellele po cygańsku znaczą czarni. Zwą też siebie 

 czasem Manusz, Rom to jest ludzie. W Szwajcaryi nazywają ich Heiden t. j. 

 poganami. W Niemczech północnych i Skandynawii Tatern, t. j. Tatarzy. Od 

 Egiptu też nazywają ich Nowogreccy Gyftoi, Anglicy Gypsies, Hiszpanie Gita- 

 no i t. d. Francuzi, że może do nich Cyganie z Czech przybywali, zwą ich les 

 Bohemiens. Niemcy nazywają ich Zigeuner, z włoskiego Zingano, Zingaro, 

 Węgrzy Tzigany, Turcy Dżyngany. Słowianie wszyscy Cyganami zowią (z ma- 

 łemi odmianami w brzmieniach), zapewne za przykładem Niemców. Wyrazy po- 

 spolite, które u nas z nazwy Cyganów się utworzyły, znajdzie czytelnik w sło- 

 wnikach; literaturę w całej pełni wylicza Miklosich w dziele Ueber die Mund- 

 asten und Wanderungen der Zigeuner Europas, zeszytów 12, mianowicie: w zesz. 



I. od str, 54; w VIII od str. 107 i w XII od str. 59. 



C z a r n o g ó r c y, nazwa dawana czasem Hucułom przy Czarnohorze 

 osiadłym. Słown. gieog. II., 694. 



Czerwona Ruś patrz R u ś. 



Czuhańcy albo Czuhońcy, Czuchońcy, nazwa Spiżaków od 

 czuhań t j. opończ, których używają. Bibl. Warsz. 1875, II, 148. Encykl. Roln 



II. 828. Słown. gieog. II, 693. Dr. Żuliński mniema, że nazwisko Czuhańców, 

 podobnie jak i Kurtaków, stworzył Winc. Pol; „tymczasem, powiada, wyraz ten 

 czuhania, oznaczający strój wierzchni góralski, w niewielu miejscach tu znają, 

 bo ubiór ten powszechnie nazywają czapoch albo czapicha 1 ' Zb. Wiad. do antrop. 

 kraj. tom I, Dział III. str. 112. 



Dniestr zanie, według W. Pola, ma być nazwa plemienia na Pokuciu 

 nad Dniestrem osiadłego. Kłosy VIII: 107. 



