— 501 — 



ilość wyrazów rumuńskich (dużo ich wylicza Encykl. Roln. II, 836 i dal.) np. 

 flline synu, silwaticze albo silwatieri duchy leśne, werberowanie gadanina i t. d. 

 Na Podolu mówią żartobliwie „o ludziach silnie zbudowanych i dobrej tuszy: wy- 

 gląda jak Hucuł" Kremer Roczn. Tow. nauk. krak. XVIII, 201. Hucułkami na- 

 zywają w Galicyi małe a krępe koniki huculskie. Pieśni rusińskie wspominają 

 Hucułów, np. w zbiorze Wacława z Oleska 191, 198. Porównać należy nazwy: 

 Uskoki, Hajdamaki. 



Inflanty. Że nazwa ta powstała z LMand, kraj Liwów, to rzecz 

 niewątpliwa; wyjaśnić tylko należy drogę naszego przekształcenia. Mnie 

 się zdaje że przeważny wpływ łaciny i dobrze znanej zbitki początkowej 

 inf- (infamis, infant, infima, infirmeryja, inlłamaeyja, infieksyja, informacyja, in- 

 fuła) wobec zgoła nietrafiającego się początku wyrazowego lif- naprowadziła 

 przodków naszych na ten słoworód ludowy; przechodnia forma była Ifiauty, jak 

 czytamy jeszcze w Statucie Herburta. 



Jabłonko wianie „ mieszkańcy północnych stoków Beskidu Szląskie- 

 go, czyli gór Jabłonkowskich". Słown. gieog. II, 693. Porówn. Jackowie. 



Jachwaki „plemię Spiżaków poniżej Baligroda ku Liskowi 1 ', Enc. 

 Roln. II, 829. 



Jackowie, mieszkańcy Jabłonkowa, to samo co Jabłonkowianie ..mają 

 być, według przechowanego wśród nich podania, potomkami plemienia węgier- 

 skiego Jacygów... stąd pochodzi przezwisko Jackowie. Na Jabłonkowian uło- 

 żono nawet pieśń, przedrzeźniając ich wymawianie; zaczyna się ona temi słowy: 



„W Jabłonkowie som Jackowie, 

 Rozumiejom różnej mowie, 

 Bo wandrujom z Węgrem, Turkiem, 

 Sli na siańce z Brandeburkiem." 



Ateneum V, 388. Co do Brandeburka porówn. Kolberga Lud. Krak. II, 180. 

 Co do jacka, nadmieniam że w okolicy Bobrki lud zająca tak nazywa. A może 

 nazwę tę nadano Góralom z powodu iż używają wyrazu jacy zamiast tylko, Zbiór 

 wiad. do antrop. V, 192 i dal. (porówn. Dzuki, Lemki); nie wiem czy właśnie 

 Jabłonkowianie mówią jacy zamiast tylko: gdyby tak było, toby przypuszczenie 

 nabierało pewnego prawdopodobieństwa. 



Jadźwingowie. J a ć w i e ż, Dlatego tu tylko o nich wspominam, 

 aby parę wskazówek zapisać. Dużo jest nazw miejscowych, zbliżonych brzmie- 

 niem: dwa Jaciążki w powiecie Makowskim, Jadźwiny w Ciechanowskiem, Jat- 

 wież w Augustowskim, Jaźwiny dwanaście, miejsc w różnych powiatach wscho- 

 dniego królestwa, Jaźwie w Radzymińskiem, Jatwięgi albo Jadwięgi w Mości- 

 skiem i Rudkowskiem, Jatwiazk w gub. Grodzieńskiej (Gaz. Warsz. 1871 N. 282 

 str. 2), Jatwiezie w powiecie Słonimskim, o dwie mile od Mereczowszczyzny 

 (Bibl. Warsz. 1872, III, 448). Nazwisko rodowe Jaźwiński. Połujański Wędr. 

 183 — 185 mówi o Jadźwingach, że „właściwie w języku litewskim są Użwinga- 

 mi, niby krawędzi owemi zwani", ale nie dodaje gdzie, kto i kiedy ich tak nazy- 

 wał. Rzeczywiście po litewsku uż znaczy za, a winge, częściej wingis oznacza 

 zakręt, zatokę, kąt, zakątek, objazd, zboczenie; więc Użwingowie odpowiadaliby 



