— 508 — 



Nowotarżanie. ., Dolinę nowotarską, a więc przestrzeń pomiędzy Pod- 

 halanami a Zagórzanami i Babiogórcami zajmują osady Nowotarżan. Zowią ich 

 także Góralami od Nowego-Targu". Słown. geogr. II, 693. 



0 gro d n i c y. Włościanie najbliżój Krakowa osiadli, nazwani jakoby 

 od czasów Bony, która w Łobzowie ogrodnictwo na sposób włoski zaprowadzić 

 miała. Kolberg, Krak. I 75 i dal. 



0 1 ę d r y, O 1 e n d r y, O 1 a n d r y, Holendry, Holendrzy. 

 Tak zwano dawniej osadników holenderskich, głównie w Wielkopolsce zamiesz- 

 kałych. Yolum. leg. III, 388. Mówiono „na Holendrach", to jest w osadach 

 Olędrów. Dziś jeszcze pod Poznaniem osadników niemieckich lud Olędrami na- 

 zywa Kolberg Pozn. I, 54. Niemcy, przekształcając nazwy polskie w Poznań- 

 skiem na giermańskie, niepojmując pochodzenia tej nazwy, najczęściej miejscowo- 

 ści, noszące nazwy Olędry (tego wyrazu w Poznańskiem jako imienia, pospolitego 

 używają dla oznaczenia folwarków z hodowlą bydła) przekręcają na Haulander 

 niby wyręby, pasieki, trzebiska. Porówn. Wykaz miejscow.. których nazw. na 

 niemieckie zmienione zostały. Poznań. 1875, passim. Nazwisko Olędzki zapewne 

 stąd pochodzi. 



Ormianie. Nazwa Armenjan w ten sposób skrócona i zmieniona; a na 



0 zwykle u nas w wyrazach obcych: ołtarz, zołtarz, kościół i t. p. Nie wiem dla- 

 czego W. Pol pisze Ormienie (Kłosy VIII, 107). Forma Ormijanie chce podszyć 

 się pod chrześcijanie, tak jak włoścjjanie. Nazwy miejsc i ludzi: Ormijany na 

 Podolu, Ormiński. 



Pałuki. „Pałukami zwie lud ziemię leżącą między rzekami Notecią 



1 Wełną, a mianowicie powiaty wągrowiecki, mogilnicki, szubiński i część gnieź- 

 nieńskiego". Bibl. Warsz. 1804, I, 284. Tamże czytamy przysłowie: „Kujawiak 

 idzie szukać kija z chlebem, a Pałuczanin z kijem chleba -- . Nazwa zapewne 

 z czeskiego palouk, zdrobn. paloućek łąka, pastwisko; dla czego i jaką drogą 

 z czeskiego, nie wiem. 



Perekopcy. Tatarzy od warowni Perekopu tak zwani, Perekop po 

 tatarska Or - kapu == brama rowu, okopu, „skąd Słowianie uformowali przez 

 analogiją nazwę perekop". Muchliński Żródłosłownik 100. Enc. wielka tłumaczy 

 Or-kapu przez „klucz Krymu -- . 



P o b e r e ż e. „Część kraju na południe Podola i Ukrainy tak się nazywa, 

 że jest po brzegu (berek), od granicy dawniej tureckiej". Hoczn. Tow. przyj, 

 nauk. krak. XLI, 224. Poukraińsku Poberiże. Na Podlasiu, Rusi i w Galicyi 

 pobereżnik oznacza gajowego. W dawnej polszczyznie „jak na Pobereżu ' zna- 

 czyło niby na Zarwańskiej ulicy (Linde). 



Podgórze, Podgórzanie. „Ogólną nazwą włościan osiadłych po 

 prawej stronie Wisły (pod Krakowem) jest Podgórzanin" Kolberg, - Krak. I, 75 

 (z Mączyńskiego} i dal. Podgórzanami też nazywają się i Górale w Cieszyńskiem 

 Ateneum V, 387. 



Podhalanie. „Górale polscy, mieszkańcy na północno-wschodnich po- 

 chyłościach Tatrów, nazywający się między sobą Podhalanami od hal albo hol, 

 czyli wysokich, gołych gór. Od Górali w niższych górach osiadłych i mieszkań- 

 ców równin uważają się za różnych i nazywają ich Lachami". Ząjszner Pieśni 



