— 513 — 



z Oleska Pieśni 511; w podaniu wielkorusińskiem zapytuje „bohater" drugiego: 

 „Ty koej zemli, koej. ordy, koej sibirskoj ukrajny?" Vestnik'b Evr. 1868, IV. 340. 

 Co do u początkowego porównać ubocze, ustronie i t. p. Porówn. wyborną roz- 

 prawę Bartoszewicza w Bibl. Warsz. 1864, I. od str. 1 . Patrz Kraina. 

 U żw i n g i patrz Jadźwingowie. 



Wałachy. „Mieszkańcy pagórkowatych okolic w pobliżu Cieszyna" L. 

 Malinowski w Ateneum V. 386. O siedliskach ich mówią ,,na "Wałachach -1 tamże 

 VI. 105. Nazwa Wałach etymologicznie równa się nazwie Włoch i pochodzi z ła- 

 cińskiego Gallicus, a to od Gallus = mieszkaniec Gallu, Celt; po staroniemiecku 

 walah, walh znaczy cudzoziemiec, szczególnie szczepu romańskiego. Porówn. 

 Pott Etym. Forsch. II. 2 od 893; Weigand Deutsch. Worterb. pod wyr. welsch; 

 Miklosich Fremdw. Vlach. Nasza nazwa i sam lud zapewne przyszli z Moraw, 

 bo na Morawach wschodnich górali nazywają Valach. a nazwa ta oznacza także 

 i pasterzy owiec. Matzenauer Cizi Słowa 89. Zdaje mi się że starosłowiańs. 

 vrbhvi> wieszczek, czarodziej tak się ma do Włocha (cudzoziemca, a więc bardzo 

 często w znaczeniu czarownika), jak rossyjs. kołdunt do Chaldejczyka, porówn. 

 Jagicza Archiv V. 168. Że w formach Wałach. Wołoch niema tak zwanego peł- 

 nogłosu rusińskiego, o tem przekonywają postaci staroniemiecka i morawska. 



Waser polak. Tak pogardliwie Szlązaków po polsku mówiących 

 Niemcy nazywają. Porówn. Ateneum V, 366. ,, Pewien siodłak (wieśniak) 

 w okręgu Kozielskim (powiada pan L. Malinowski tamże VI, 382 i dal.), gdym 

 go w gospodzie prosił o opowiedzenie mi jakiej powieści, zapewniał mnie, że 

 mowa jego na nic się nie zdała. Po co oni, mówił mi, maj a. pisać takie błazny 

 (głupstwa), nasza rzecz (mowa) to nie je nic wert dle pisma, to je taka rzecz 

 grubelacka, paorisz (bauerisch), waserpolacka rzecz". 



Wej gó w kraj ma być, według Połujańskiego Wędr. 132, 133 toż samo 

 co Gogów (patrz pod tym wyr.), koło Pr en, nad Niemnem. 



W i e r z c b o w i ń c y, to samo co Bojki (patrz pod tym wyr.) Słown. 

 gieog. II, 694. 



Wolniczanami nazywają także Kijaków (patrz ten wyraz), jakoby 

 od jatek, w których sprzedawali mięsiwo, przezwanych wolnicą, niby wolnemi, 

 nie miejskiemi jatkami (Kolberg z Mączyńskiego, Krak, I, 108). 



Woły ń. Nazwę wywodzono od grodu Wolina, czy Wołyna, od Wołgi, 

 Wołgarów (Bułgarów) i t. d. Może wolno przypuszczać, że Wołyń, u Rusinów 

 rodzaju żeńskiego, ma osnowę woin z zakończeniem yń i stwardzeniem 1 przed y 

 jak w ukraińs. kałyna, małyna i t. p.; w takim razie byłaby analogi ja z Wolą, 

 Słobodą i t. d., a kraj miałby nazwę od wolnego osiadania na pustych ziemiach. 



Zabrzeże. ,, Zwane Zabrzeżem z prawej, a Zahorodziem z lewej stro- 

 ny rzeki Prypeci Pobereże, był kraj województwa Bracławskiego, leżący nad 

 Dniestrem" Enc. wiel. XXI, 16. 



Zagórzanie patrz Porębianie, oraz Słown. gieog. II, 693. 



Zah o rodzie patrz Zabrzeże. 



Z a n a w i k i. Według Połujańskiego Wędr. 133 mają być szczepem li- 

 tewskim, mieszkającym pomiędzy Wiłkowyszkami a Pilwiszkami. 



