A. PIETKIEWICZ. KRZYŻ0WN1CE WIATRÓW W WARSZAWIE. 



165 



dnie tego oceanu powietrznego postrzega anomalije między wskazówkami tych 

 przyrządów: barometr staje to vvyżej, to niżej przy tym samym wietrze, stosownie 

 do układania się gęstości powietrza w pionowym kierunku. Lecz jak ciepłota 

 warstw górnych często przewyższa postrzeganą u dołu, a gęstość powietrza owych 

 warstw bywa stosunkowo większa od położonych niżej, pomimo to jednak malenie 

 do góry tak ciepłoty jak i ciśnienia atmosfery nie przestaje być prawem ogółnem, 

 tak samo, mimo wszelkie zboczenia, każdemu wiatrowi w krzyżownicy przynależy 

 pewna wartość tak termiczna jak i baryczna. 



Nie należy zapominać, że postrzeżenia i wypadki nasze dotyczą jedynie warstw 

 dolnych atmosfery: gdyby prąd powietrza w całej nawet jej rozciągłości wiał z je- 

 dnej i tej samej strony, to i w takim razie kierunek wiatru w miernych już wyso- 

 kościach różniłby się na lądzie od dolnego o 30° do 35°, a obłoki pierzaste postrze- 

 gamy najczęściej unoszące się w kierunku wręcz przeciwnym. Z czysto więc dy- 

 namicznego zapatrywania się wypadałoby badać stosunki wiatrów w rozmaitych 

 wysokościach, ba, w warstwach nieskończenie mało od siebie oddalonych. Ale 

 ponieważ całe nasze istnienie ściśle jest związane z najbliższem otoczeniem, a i zja- 

 wiska najbardziej uderzające, jak burze z elektrycznością, objawiają się głównie 

 w warstwach dolnych, niemniej cały szereg zjawisk peryjodycznych warunkuje 

 się szczególnem tych warstw położeniem, nie możemy przeto jak z jednej strony 

 przeceniać wskazówek naszych anemometrów, tak z drugiej zaprzeczać im samoi- 

 stnego znaczenia, ku czemu Guldberg i Moim zdają się być zbyt skłonnymi. 

 Wypadałoby raczej obok ogólnej dynamiki atmosferycznej stworzyć osobną dla 

 warstw dolnych meteorologiją. 



Dla oznaczenia wartości termicznej każdego wiatru w Warszawie mamy spo- 

 strzeżenia, jak się rzekło, z lat 9-ciu, notowane o godz. 19, 1 i 9. Bierzemy np. 

 Styczeń 1876. Średnią ciepłotę tego miesiąca znajdujemy — 6°,6. Różni się ona 

 od średnich postrzeganych: 



o 19' 1 — 6°,6 + 7°,5 = + 0°,9 

 1 — 6,6 + 5,5 = — 1,1 

 9 — 6,6 + 6,7 = + 0,1 



Do każdego tedy spostrzeżenia dodajemy odnośne różnice, a sprowadzone 

 tym sposobem ciepłoty do wartości średniej sumujemy dla każdego wiatru zoso- 

 bna; dzieląc te sumy przez liczbę postrzeżeń, otrzymujemy średnie temperatury 

 w pojedyńczych miesiącach dla każdego wiatru. Średnie z całego lat szeregu dają 

 wypadki szukane. W naszem poszukiwaniu odróżnialiśmy 8 tylko stron świata, 

 przyjmując NNO, NNW za N, ONO, SOO za O i t. d. Tym sposobem znaleźliśmy 

 dla Warszawy następną 



