SPRAWOZDANIE Z BADAŃ GIEOLOGICZNTCH. 



11 



B) Dewon środkowy. 



Środkowe ogniwo dewonu Kieleckiego składa się z siwych lub białawych wa- 

 pieni dolomitowych, w niektórych odmianach (np. pod Pierzchnicą.) nieróżniących 

 się od wapienia muszlowego i jurajskiego, odsłoniętych w pobliżu, dalej z szarych 

 wapieni koralowych i krystalicznych marmurów zwykle ciemnej barwy, z białe mi 

 lub czerwonemi żyłkami, wreszcie z czerwonej brekczyi wapiennej, o której wy- 

 żej mówiliśmy. Wszystkie te utwory zdają się być pomiędzy sobą. współrzę- 

 dnemi. 



Wapienie dewońskie, jak to z załączonych przekrojów widzimy, wypełniają 

 trzy doliny synklinalne i przylegają w stropie od północy i od południa do kwar- 

 cytów Świętokrzyskich i Chęcińskich. 



Pas północny, przedstawiający szczątki dewońskiój rafy (Barrienriff), widzi- 

 my w wapieniach koralowych na Pn od Bodzentyna i Nowej Słupi rozwiniętych, 

 dalej w dolomitach Zagnańskiej góry, góry Kamiennej na Pn od Miedzianej góry 

 i Porzecza na prawym brzegu Bobrzycy. 



Pasmo drugie, Kielecko-Łagowskie, którego wychodnie na wschód Łagowa 

 położone szczegółowo w zeszłorocznem sprawozdaniu mojem opisałem, sięga 

 w obrębie mapy niniejszej do podnóża kwarcytowych gór Świętokrzyskich i Dy- 

 mińskich na Pn i Pd, na zachód zaś do Jaworzna, w okolicy Kielc, jednakże przy- 

 krytem jest przez nowsze wapienie górnego dewonu. Na powierzchnię wychodzi 

 wapień ten na zachód od Kielc, tworząc kilka pasemek i wzgórz pojedyńczych 

 pomiędzy Karczówką, Czarnowem, Szczukowicami, Jaworznem i Białogonem. 



Na wschód od Kielc wapień środkowodewoński nie pokazuje się z pod na- 

 pływów, aż w Łagowie. Wszędzie w wapieniu tym znajdujemy charakterysty- 

 czne korale: Calamoporafiliformis, cervicornis i Stromatopora p o - 

 1 y m o r p h a. 



Trzecie, największe pasmo wapienne tworzą góry Chęcińskie, których głó- 

 wniej sze odsłonięcia poniżej wyliczam, zaczynając od zachodniego ich krańca. 



Koło Zajączkowai Rykoszyna, spomiędzy piaszczystej równiny sterczy kil- 

 ka niskich, kopułowatych pagórków siwego koralowego dolomitu, otoczonego ze 

 wszech stron przez czerwony piaskowiec tryjasowy. 



Wieś Miedziankę, zbudowaną na tryjasowym piaskowcu czerwonym ograni- 

 cza od północy wąskie i strome skaliste pasemko góry Miedzianej z zarzuconemi 

 kopalniami miedzi, wzgórze to, do połowy swój wysokości, ogółem 1160' nad 

 poz. morza wynoszącej, zakryte lotnemi piaskami, przedstawia wszystkie charak- 

 terystyczne cechy starej rafy koralowej: brak wyraźny uwarstwienia, spękania 

 w przeróżnych kierunkach, kształt wąski i wyniosły, jakby muru sztucznie 

 wzniesionego, naturę krystaliczną i dolomityczną skały. 



Idąc za liniją wspomnianego wyżej uskoku, napotkamy nieco dalej na Pn 

 dalszy ciąg Miedzianki pomiędzy Gałęzicami i Zielejową; pasmo to niższe, zna- 

 cznie przez lodowce dyluwijalne zniszczone, czego ślady wyraźne w postaci szra- 

 mów i szlifów u wjazdu do wsi, na wapiennej brekczyi widzimy. Cała wieś stoi 

 na dewońskiej brekczyi; od południa, poza piaszczystą doliną, w której gdzienie- 



