ZARYS GIEOLOGICZNT GUB. PIOTRKOWSKIEJ. 



21 



uwagę moję zwrócić na zbadanie wschodniej części terenu, zachodnią, zaś obejrzeć 

 o tyle, o ile wymaga tego instrukcyja Komitetu Gieologicznego, mająca na celu, 

 jak wiadomo, ułożenie mapy w skali 10- wiorsto wej. 



Utwory dewońskie posiadają, w budowie naszego regijonu znaczenie bardzo 

 niewielkie. Wychodnie ich znamy jedynie w trzech punktach: około wsi 

 Dziewki, Nowa Wioska i stacji kolei żel. Zawiercie, w których się odsłaniają cie- 

 mnoszare wapienie i dolomity. Dewoński wiek wapieni powyższych oznaczył po- 

 raź pierwszy prof. Rumer, na podstawie znalezionych w nich skamieniałości, zre- 

 sztą rzadkich i źle zachowanych 1 ). Za wyjątkiem niewyraźnych Favosites fi- 

 liformis Rum, tworzących miejscami główną masę dolomitów No wej-Wioski, 

 nie udało mi się znaleść innych szczątków organicznych, niemniej wszakże litolo- 

 gicznie skały te tak są podobne do dewońskich utworów Kieleckich i tak dalece 

 różne od wszystkich skał mezozoicznych, występujących w pobliżu, że wiek ich 

 paleozoiczny, zdaniem mojem, wątpliwości żadnej podlegać nie może. 



Niespodziewane ukazanie się na powierzchni skał dewońskich pośród regijo- 

 nu tryjasowego i do tego w punktach leżących na północ od granic basenu węglo- 

 wego, dowodzi tylko pewnej przerwy w rosciągłości węglowych utworów ku 

 północy, nie może jednak, zdaniem mojem, być uważanem samo przez się za do- 

 wód dostateczny, że mamy tutaj istotnie północny brzeg zagłębia węglowego, jak 

 mniema prof. Romer 2 ). 



Roemer uważa wychodnie powyżej' wyliczone za krańcowe odnogi gór Kie- 

 leckich głównie na tej podstawie, że linija, łącząca odsłonięcia powyższe ze sobą, 

 po przedłużeniu na wschód, spotka pasmo Kieleckie i zgadza się z ogólnym kie- 

 runkiem pokładów w tern ostatniem 3 ). 



Wniosek ten, oprócz strony teoretycznej, posiada jeszcze i znaczenie prakty- 

 czne z tego względu, że pośrednio potwierdza inny pogląd prof. Roemera, doty- 

 czący północnej granicy szląsko-polskiego zagłębia węglowego, ponieważ w pa- 

 śmie Kieleckiem utworów formacyi węglowej brak zupełny. Jakkolwiek pro- 

 stem i nęcącem jest dane przez prof. Roemera wyjaśnienie faktu obecności utwo- 

 rów dewońskich koło Siewierza, dalekiem jest wszakże, zdaniem mojem, od praw- 

 dy i opartem na fałszy wój interpretacyi danych gieologicznych. Rzeczywisty kie- 

 runek pokładów w paśmie Kieleckiem jest nie z zachodu na wschód, jak to przyj- 

 muje prof. Roemer w Geologie von Oberschlesien *), lecz z ZPnZ— WPdW h.8, 



') F. Roemer. Geologie v. Oberschlesien. 1870. str. 32—36. 



F. Roemer. Ueber die Auffindung devoniseher Kalksteinschichten bei Siewierz im Konigrei- 

 che Polen. (Zeitschr. d. Deutschen Geol. Gesellschaft. 1866, str. 433—438). 



2 ) F. Roemer. Geologie von Oberschlesien. 1870. str. 64. 



3 ) F. Roemer. Geologie von Oberschlesien. 1870. str. 36. 



4 ) 1. c. str. 36. 



