24 



DZIAŁ lt. GIEOLOGI.JA; 



nieszczęście więcej czasu, aniżeli go miałem do rospo rządzenia. Zadanie to wy- 

 pełnił bardzo sumiennie prof. Roemer, który znałazł możność rozdzielenia tutej- 

 szego piętra produkcyjnego na dwa poziomy, z których najwięcej zajęcia wzbu- 

 dza dolny, zawierający w najwyższej swój części warstewkę z fauną morską. 



Pomimo, że skały, zawierające skamieniałości morskie w rozmaitych punk- 

 tach, nie są jednostajne, prof. Roemer zalicza je wszystkie do jednego poziomu 

 gieologicznego, bardzo ważnego pod względem paleontologicznym, leży bowiem 

 na granicy pomiędzy dolnem piętrem, ubogiem w węglowe pokłady i górnem, 

 bardzo obficie w to paliwo zaopatrzonem. Nie uważam za właściwe zastanowić 

 się tutaj nad kwestyją, o ile prawdopodobnym jest wniosek prof. Roemera o stało- 

 ści poziomu morskiego w szeregu warstw tutejszej formacyi produkcyjnej, rzecz 

 tę bowiem wkrótce zapewne^wyjaśni mapa pokładowa zagłębia Dąbrowskiego, na 

 podstawie nowych dat faktycznych, wskażę jedynie na nową odkrywkę tego po- 

 ziomu, znalezioną przezemnie w przekopie kolei Iwangrodzko-Dąbrowieckiej 

 przy wsi Gołonóg, przeprowadzoną w piaskowcu, zawierającym Phillipsia 

 mucronata Rom, Streptorhynchus crenistria Phil, Chonetes sp., ko- 

 rale, etc. 



Do formacyi permskiej zalicza prof. Roemer ściśle ze sobą związaną grupę 

 skał, podzielającą utwory tryjasowe i węglowe i złożoną z miękkich piaskowców, 

 zlepieńców, martwic porfirowych i porfiru. Zdanie swoje opiera prof. Roemer na 

 tej okoliczności, że wszędzie w Niemczech ukazanie się porfirów miało miejsce 

 w okresie permskim, w następującej zaś epoce pstrego piaskowca nigdzie w ca- 

 łych Niemczech porfiry, o ile dotychczas wiadomo, się nie pojawiły. 



Jak to widać z mapy prof. Roemera, wychodnie wyż pomienionej grupy 

 skał nie zajmują oddzielnej powierzchni, lecz znajdują się rozrzucone w postaci 

 pojedynczych wysepek wzdłuż wschodniej granicy zagłębia węglowego, przy- 

 czem naj liczniej szemi są wychodnie martwic i żlepów, łatwych do rospoznania na 

 pierwszy rzut oka, ponieważ wietrzejąc zamieniają się w żwir, złożony przeważnie 

 z dużych głazów wapieni paleozoicznych, nienapotykanych w okruchowych ska- 

 łach innego wieku w tej okolicy. Wyborny przekrój, w którym z charakterem 

 tego zlepieńca zapoznać się można, przedstawia przekop kolei Iwangrodzko-Dą- 

 browieckiej, na PdZ wsi Bukowna. W przekopie tym ukazują się zlekka nachy- 

 lone pokłady zlepieńca, naprzemianległe z piaskowcami i iłami czerwonej barwy, 

 litologicznie nieróżniącemi się od skał dolnego tryjasu. 



Skład tutejszego zlepieńca jest w szczegółach nieco odmiennym od składu 

 tej skały w innych odsłonięciach, opisanych przez prof. Roemera '). Różnica na 

 tern polega, że w budowie skały wzmiankowanej główne znaczenie mają otoczaki 

 dewońskiego wapienia i porfiru, gdy tymczasem zlepieńce w innych punktach 



>) F, Roemer. Geologie v. Obersclilesien. 1870, str. 104. 



