ZARYS G1E0LOGICZNY GUB. PIOTRKOWSKIEJ. 



25 



składają się wyłącznie z otoczaków wapienia węglowego i nielicznych odłamów 

 czarnego lidytu. 



Szczególnie godną uwagi jest obecność w zlepieńcu otoczaków porfira, podo- 

 bnego do porfiru z Miękini, dowodzi bowiem istnienia już stwardniałych mas 

 porfirowych w epoce tworzenia się konglomeratu, a zatem określa wzajemny stosu- 

 nek wieku obu skał. Uważam za konieczne nadmienić, że charakter powierzchni 

 otoczaków porfirowych, jak również i ich Avielkość, zgodna z wielkością otocza- 

 ków wapiennych, wyklucza przypuszczenie, żeby kawałki skały wybuchowej do- 

 stały się tam pod postacią bomb wulkanicznych, nasuwa się zatem sam przez się 

 wniosek, że porfiry (przynajmniej niektóre) ukazały się na powierzchni tej okoli- 

 cy przed utworzeniem się zlepieńca, leżącego wszędzie w podstawie skał dolno- 

 tryjasowych, t. j. przed początkiem epoki tryjasowej. 



Jak wiadomo, skałom tryjasowym okolic Krakowa wiek najrozmaitszy 

 przypisywano, od permskiego do trzeciorzędowego włącznie, głównie na podsta- 

 wie petrograficznego podobieństwa skał tych do skał wybuchowych obcych. 

 Z dat stratygraficznych było tylko niewątpliwem naleganie porfiru na produk- 

 cyjne osady formacyi węglowej i dopiero świeżo p. Bieniasz wykazał obecność 

 otoczaków skał wybuchowych w środkowo-jurajskich utworach Krakowskiego 

 regijonu. Fakt przezemnie powyżej przytoczony sprowadza kwestyją wieku por- 

 firów Krakowskich, do granic jeszcze ciaśniejszych. 



Obecność w masie zlepieńców otoczaków porfirowych zasługuje i z tego je- 

 szcze powodu na uwagę, że wyjaśnia obecność kawałków porfiru w tych okoli- 

 cach, gdzie pomimo najstaranniej szych poszukiwań nie znaleziono tej cennej z pe- 

 wnych względów skały. 



Małe odsłonięcie porfiru, wskazane na mapie prof. Roemera, około wsi Gro- 

 łonoga, zdaje się być wynikiem podobnego rodzaju omyłki. Przynajmniej mnie 

 się wychodni tej odnaleść nie udało. 



Oprócz tego, obecność w masie zlepieńca otoczaków paleozoicznego wapie- 

 nia i skały wybuchowej, wyjaśnia nam osobliwy porządek kolejny skał, napotka- 

 nych w dwu głębokich otworach świdrowych, wywierconych w celu poszukiwa- 

 nia soli około wsi Tucznej -Baby i m. Siewierza, który opisał Pusch 1 ). W obu 

 otworach napotkano oczywiście skałę wyż pomienioną, która wydała się kierowni- 

 kom robót tak oryginalną, że dalszego wiercenia zaniechano. Co się tyczy wieku 

 gieologicznego zlepieńców, są one tak ściśle związane ze skałami dolnego oddzia- 

 łu formacyi tryjasowej, że uważałbym za właściwsze zaliczenie tych utworów do 

 tryjasu, jak to czyni większość gieologów austryjackich, tembardziej, że nie mamy 

 dotychczas żadnych paleontologicznych dowodów, stanowczo przemawiających za 

 istnieniem w zagłębiu Polsko-Szląskiem utworów morskich wieku permskiego. 

 Pogląd podobny potwierdza jeszcze okoliczność, że nietylko petrograficzny skład 

 zlepieńców, lecz również ich rozmieszczenie gieograficzne zniewala nas do uzna- 

 nia w zlepieńcach utworów nadbrzeżnych, które, w miarę oddalenia od wybrzeża, 



') Pusch. Nowe przyczynki do gieognozyi Polski. Pamiętnik Fizyjograficzny Tom I, 1881, 

 Str. 144—148. 



Pam. Fizyj. Tom VIII. Dział II. 4, 



