28 



DZIAŁ II. G TEOLOGU A. 



wapienia muszlo wego opierać należy jedynie w cechach petrograficznych. Tru- 

 dne to zadanie, wymagające bardzo dokładnej znajomości wapienia muszlowego 

 na Górnym Szląsku, zostało rozwiązanem przez prof. Roemera, który znalazł 

 możliwość oddzielenia wielu poziomów w swojej mapie. 



Spomiędzy trzech poziomów odróżnianych w górno-szląskim wapieniu 

 muszlo wym, najbardziej rozwiniętym w granicach zbadanej przezemnie prze- 

 strzeni jest poziom dolny, środkowy natomiast i górny ukazują się jedynie w kilku 

 punktach, gdzie prof. Eoemer znalazł skały niezawierające wprawdzie skamie- 

 niałości, lecz pod względem litologicznym podobne do osadków środkowego i gór- 

 nego poziomu Szląskiego zagłębia. Dolny poziom polskiego wapienia muszlo- 

 wego można narówni ze szląskim rozdzielić na dwie części: dolna jest współ- 

 rzędną niemieckiemu wapieniowi falistemu (Wellenkalk), górna zaś. cechująca się 

 obecnością ramionopławów alpejskiego typu — wapieniowi pienistemu (Schaum- 

 kalk). 



Wapień falisty jest skałą wielce rozpowszechnioną i łatwą do rozpoznania 

 po nierówności swych powierzchni uwarstwienia, pokrytych niekiedy niewyraźne- 

 mi odciskami szczątków organicznych, najczęściej Gerviłlia sp. i Lima Sp. Wa- 

 pień ten odsłania się w licznych kamieniołomach skąd go łamią na wapno. 



Niemniej znaczną powierzchnię zajmuje wapień pienisty, pośród którego 

 prof. Koemer odróżnia na swojej mapie trzy warstwy, z których dolną tylko do- 

 kładnie w tekście określa. Ponieważ w wapieniu pienistym G. Szląska prof. 

 Eck, jako też i prof. Eoemer wyróżniają 5 poziomów, z których dolny i górny 

 podobne są do odpowiednich warstw mapy prof. Roemera, należy przypuszczać, 

 że warstwa środkowa, nosząca na mapie nazwę dolomitu ze S pirifer Mentzeli 

 jest współrzędna trzem środkowym ogniwom wapiennym prof. Ecka. 



Rozpoznanie w praktyce poziomów, ustanowionych przez Roemera jest tak 

 dalece utrudnionem wskutek braku w nich jakichkolwiek szczątków organicz- 

 nych, iż Avniesienie tych poziomów na mapę, jak mogłem się o tern osohiście przeko- 

 nać, było zupełnie dowolnem, co najlepiej wykazuje się z porównania. paleontolo- 

 gicznie pustych dolomitów w kilku miejscach rozwiniętych i zaliczonych do po- 

 ziomu z Nullipora annulata — z niczem się nieróżniącemi od takichże 

 dolomitów skalami, zaliczonemi do poziomu Spirif er Mentzeli, gdy tymcza- 

 sem skała dolomitowa, napotkana przezemnie około wsi Przełajki i w samej rze- 

 czy zawierająca Nullipora annulata różni się wyraźnie od obu skał po- 

 wyższych. 



Trudność, niekiedy zaś zupełne niepodobieństwo szczegółowego podziału 

 dolomitowego piętra w regijonie badanym, jest zjawiskiem bardzo naturalnem, 

 jeśli zważymy, że w zagłębiu Polsko-Szląskiem w kierunku od zachodu ku wscho- 

 dowi rośnie stopień dolomityzacyi utworów środkowo-tryjasowych; stosownie do 

 tego wzrasta też trudność rozpoznania pojedyńczych ogniw, a nawet większych 

 poziomów wapienia muszlowego. Wskutek tego szczególny, zdaniem prof. Roe- 

 mera, fakt nalegania w niektórych punktach doluokaj prowyeh utworów bezpo- 

 średnio na dolomity do dolnego poziomu wapienia muszlowego należące racyjo- 



') F. Roemer. Geologie von Oberschlesien 1870, str. 153. 



