ZARYS GIEOLOGICZNY GUB. PIOTRKOWSKIEJ. 



29 



nalnićj będzie, mojem zdaniem, wyjaśnić przez przeobrażenie skał górnego pozio- 

 mu ■wapienia muszlowego w dolomity, podobne litologicznie do dolomitów po- 

 ziomu dolnego, aniżeli przypuszczać niezgodność uławicenia dwu kolejno po 

 sobie następujących poziomów tryjasowych, do czego zdaje się skłaniać prof. 

 Roemer. 



Ze słów powyższych wynika, że przeprowadzony przez prof. Roemera po- 

 dział polskiego wapienia muszlowego na poziomy, będący rezultatem stoso wania do 

 naszego terenu wniosków wyprowadzonych przez prof. Ecka dla pokładów gór- 

 no-szląskicb, jakkolwiek ze względów teoretycznych wielce prawdopodobny, 

 av praktyce jednak bardzo jest do przeprowadzenia trudnym, dlatego też powi- 

 nien być zastąpionym dla celów przemysłowych przez podział inny, oparty nie 

 na mniej lub więcej prawdopodobnej paralelizacyi utworów tutejszych z górno- 

 szląskiemi, lecz na cechach, istotnie w skałach tutejszych napotkanych. Rozwią- 

 zanie tej pod względem praktycznym bardzo ważnej kwestyi, wymagającej jak- 

 najszczegółowszego zbadania wszystkich warstw wapienia muszlowego, z natury 

 rzeczy nie mogło wchodzić w zakres dorywczych studyjów moich nad tryjasem 

 i zapewne zostanie dokonanem przy ułożeniu mapy pokładowej. 



Utwory tryjasu górnego, zajmują narówni z jego środkowym oddziałem, 

 znaczną powierzchnię, przylegającą od wschodu i północy do terenu, zajętego 

 przez wapień muszlowy. 



Pośród osadów kajpru tutejszego prof. Roemer wyróżnia dwa poziomy, od- 

 powiadające dolnemu i środkowemu kajprowi innych okolic. Piętro dolne, odpo- 

 wiadające t. zw. Letten Kohlengruppe i złożone z szarych iłów i piaskowców, oraz 

 dolomitów, na mapie prof. Roemera wskazanem jest w kilku punktach, prawdo- 

 podobnie na podstawie informacyj osięgniętych przy robotach górniczych, gdyż 

 naturalnych odsłonięć skał tego poziomu w żadnym z wskazanych na mapie 

 punktów widzieć mi się nie udało. Jedynie około wsi Parcze widziałem na hał- 

 dach próbnego szybu skały (piaskowce i iły), które podług swych cech zewnętrz- 

 nych, jako też położenia batrologicznego odpowiadać powinny utworom wspomnia- 

 nego poziomu. Oprócz skał powyższych znalazłem tutaj mnóstwo odłamów 

 ilastego wapienia ciemno -szarej barwy z niewyraźnemi szczątkami organicznemi, 

 niedozwalającemi na nieszczęście określić wieku tej ciekawej , skały, podobnej 

 z koloru do wapieni paleozoicznych. 



Środkowy poziom kajpru zajmuje znaczną powierzchnię w granicach bada- 

 nego terenu i składa się z szeregu pokładów, przeważnie czerwonych iłów, zawie- 

 rających skały (Stocke) skał wapiennych. Te ostatnie mają charakter litologiczny 

 bardzo zmienny, są to bądź czyste jasno-siwe wapienie, bądź pstre margle ikrow- 

 cowe z czerwonemi i zielonemi ziarnkami, bądź wreszcie skała przedstawiająca 

 coś pośredniego pomiędzy brekczyją i oolitem. Należność skał powyższych do 

 środkowego kajpru została najpierw dowiedzioną przez prof. Roemera na podsta- 

 wie skamieniałości w nich znalezionych, zresztą bardzo rzadkich. 



Na północ przestrzeni, zajętój przez utwory środkowego kajpru, pojawiają 

 się piaskowce żelaziste, zlepieńce kwarcowe i żwiry, przez prof. Roemera zaliczo- 

 ne do środkowej jury i tworzące grupę skał ściśle pomiędzy sobą przez stopnio- 

 we przejścia związanych, 



