SPPAWOZDANIE Z BADAŃ W GUBi RADOMSKIEJ. 



39 



stopniem prawdopodobieństwa zaliczyć można obnażenia skalne jedynie tylko 

 w dwu punktach, a mianowicie: kwarcyty wsi Kleczanowa i lupki gliniane, 

 występujące w brzegowych przekrojach Wisły pod Sandomierzem !) 



Dokładniej daleko oznaczyć się daje charakter górnego ogniwa syluru Kie- 

 leckiego, ilość bowiem miejscowości, w których obecność osadów wieku tego 

 stwierdzoną, być może na drodze paleontologicznej, jest już obecnie dosyć znaczną, 

 a nadto zwiększa się przy każdem nowem badaniu. Badania zeszłoroczne w tym 

 względzie uważać można za wielce pomyślne, udało się bowiem znaleźć kilka no- 

 wych odsłonięć ze skamieniałościami górno-syiuryjskiemi, nietylko mnie, ale i do- 

 centowi uniwersytetu Wrocławskiego, doktorowi Giirichowi 2 ), badającemu współ- 

 cześnie ze mną okręg paleozoiczny gór Kieleckich. 



W niektórych miejscowościach wykrytych przezemnie, skamieniałości wy- 

 stępują tak obficie i tak dobrze zachowane, że oznaczenie ich wyjaśni prawdopo- 

 dobnie bardziej szczegółowo charakter górno-syluryjskich pokładów Królestwa, 

 które załiczonemi zostały do górnego syluru, na wyłącznej prawie, jak wiadomo, 

 podstawie, znajdowania w nich graptolitów. 



Z osadów górno-syluryjskich naj obszerniej' występującą skałą są szare lupki 

 gliniaste z odcieniem zielonawym i niebieskawym. W łupkach tych dosyć często, 

 jako podrzędne warstwy natrafiają się piaskowce kwarcytowe zielonawe, zawie- 

 rające miejscami niewyraźne szczątki organiczne, zlepieńce szarowakowe i margle, 

 z których ostatnie w porównaniu z poprzedzaj ącemi skałami, występują mniej 

 obszernie. 



Osady syluryjskie z wierzchu pokryte są pokładami dewońskiemi, rozpada- 

 jącemi się petrograficznie dosyć wyraźnie na dwa ogniwa: dolne, o składzie prze- 

 ważnie piaskowcowym, górne zaś, o składzie wapienno-gliniastym. Brak ściśle 

 dokładnej klassyfikacyi skał syluryjskich, nie pozwala jeszcze na stanowcze orze- 

 czenie sposobu, w jaki pokłady dewońskie gór Kieleckich ułożone są na syluryj- 

 skich, pomimo tego, że kwestyja zgodnego czy niezgodnego uławicenia warstw 

 obu tym formacyjom właściwych ma główne znaczenie dla wyjaśnienia budowy 

 górskiej. Dane zebrane przezemnie w tym względzie, przemawiają raczej za 

 uławiceniem niezgodnem, w ten bowiem jedynie sposób możliwem jest objaśnienie 

 faktu tego, że przekroje fałd pojedyńczych, jak np. Świętokrzyskiej i Łagowskiej, 

 zupełnie są do siebie niepodobne w części swej środkowej, złożonój z pokładów 

 syluryjskich, gdy tymczasem na brzegach, czyli w obrębie warstw dewońskich, 

 widzieć się daje zupełnie jednakowa kolejność odmiennych poziomów petro- 

 graficznych. 



Ponieważ ogólna charakterystyka paleontologiczna piątr pojedyńczych de- 

 wonu Kieleckiego była już podana przezemnie w sprawozdaniach dawniejszych, 

 przeto tu poprzestanę tylko na wskazaniu niektórych odrębności petrograficznych, 

 oraz na wzmiance, że w niektórych punktach udało mi się znaleźć bardzo dobrze 



') Izwiestja gieologiczeskago Komiteta, tom V, str. 480 i 512. 



2 ) Giirich. Vorl;lufiger Bericht uber die Ergebenisse einer Excm\sion in das polnische Mittel- 

 gebirge, Sitzungsberichte d. k. Preas. Akademie der Wissensehaften, 1887. XLEV, str. 898, 



