42 



DZIAŁ II. gieologlia. 



Badając przekroje, w których widzieć się daje układ poziomu opisywanego 

 na podkładzie dolnym, przychodzimy do wniosku, że poziom ten uławicony jest 

 niezgodnie z osadami tryjasowemi pod nim leżącemi. Te ostatnie tworzą, miejsca- 

 mi, jak np. przy wsi Chocimowie, strome fałdy, o których stok północno-zachodni 

 opierają, się uławicone prawie poziomo piaskowce, należące do wspomnianego 

 poziomu. 



Dane te pokazują, że ku końcowi okresu tryjasowego na terytoryjum Kie- 

 leckiem nastąpiły podniesienia, których wynikiem, między innemi, było utworze- 

 nie zagłębia wód słodkich na północnym stoku gór, w którym osadziły się potężne 

 pokłady piaskowców, bardzo bogatych w rudę żelazną (sfedosyderyty) i cienkie 

 warstewki węgla. 



Co się tyczy pytania o dokładnym wieku omawianego pokładu, innemi słowy 

 kweetyi: czy okres utworzenia jego odpowiada w zupełności okresowi utworzenia 

 się osadów górno-kajprowych, lub może był dłuższym od tego ostatniego, a więc 

 obejmował już w sobie i część okresu lejasowego, jak to w ostatnich pracach swoich 

 przypuszczał Pusch '), to rozwiązanie tych pytań dotychczas jest niemożłiwem, 

 wobec braku dostatecznej ilości danych paleontologicznych. 



Do przestrzeni przez tryjas zajętej przytyka od północo-zachodu pas osadów 

 jurajskich, rozpadających się pod względem petrograficznym na dwa ogniwa: 

 dolne, piaskowcowe i górne, Avapienne. Ogniwo dolne, a po części i górne, odzna- 

 czają się Avielkiem ubóstwem szczątków organicznych, tak, że oznaczenie rozmia- 

 rów każdego z nich możliwem się staje jedynie na podstawie danych, wykrytych 

 przezemnie uprzednio w innych miejscowościach obrębu Kieleckiego. 



Dolne to ogniwo, bardzo ważne we Avzględzie przemysłowym wskutek obfi- 

 towania w pokłady żeleziaków brunatnych, ciągnie się pasem nieprzerwanym od 

 wsi Jastrzębia przez wsi Mirów, Tychów, Lubienie, osadę Ostrowiec, Bodze- 

 chów, Ćmielów i stopniowo kryje się w kierunku południowym pod pokłady 

 lossu. Najpospolitszym w obrębie tym utworem jest piasek żółty, zawierający 

 mnóstwo zrostków krzemienia; dalej idą brunatne, miejscami marglowate pia- 

 skowce, a nakoniec zlepieńce. Wszystkie te pokłady piaskowcowe, razem wzięte, 

 stanowią, jak się zdaje, osady współczesne piętra Bathu, Kellowayu i dolnej czę- 

 ści Oksfordu. Bardziej szczegółowy rozdział na odpowiednie poziomy warstw 

 opisywanych, pomimo całej swój ważności we względzie górniczym, okazuje się 

 w obecnym czasie jeszcze niemożliwym, dla braku głównie dokładnych i wyraź- 

 nych przekrojów. 



Górne, wapienne ogniwo jury, występuje w dwu odmiennych postaciach, 

 z których jedna leży bliżej gór i składa się z białych wapieni scyfiowych, druga 

 zaś tworzy pas bardziej posunięty ku północo-wschodowi, złożony ze skał koralo- 

 wych i oolitowych. Skamieniałości natrafiają się dosyć często tylko w pokładach 

 koralowych, wśród których wyróżnić można też same poziomy, jakie dosyć szcze- 

 gółowo opisałem w sprawozdaniu z r. 1883 2 ), a mianowicie: 1) wapienie dycera- 



') Pusch. Pamiętnik Fizyjograficzny. Tom II, 1882. 

 2 ) Izwiestja gieołogiczeskago Komiteta, tom III, 1884. 



