48 



DZIAŁ II. GIEOLOGIJA. 



wyłącznie pochodzenie swoje, stanowi jednę z cech najpewniejszych przy do- 

 kładnem oznaczeniu granic sięgania lodu lądowego w okresie lodowcowym. 



Następny ku północy przekrój, leżący na południe wsi Uh ruska i przecina- 

 jący pagórkowatą wyżynę do głębokości 6'/ 2 metrów, ujawnia w środkowej, naj- 

 głębszej swćj części, pokład pręgowany piaszczysto-gliniasty, spoczywający bez- 

 pośrednio na marglu kredowym i niezawierający okruchów skał zbitych. 



W północnym końcu przekopu warstwy pręgo wane zastępuje glina zbita 

 z głazami napływowemi, leżąca również bezpośrednio na osadach kródowych. 

 Pomimo tak bliskiego sąsiedztwa z sobą gliny typowej dyluwialnej i piasków 

 pręgowanych, niepodobna dokładnie oznaczyć wzajemnego ich do siebie stosunku 

 z tego powodu, że część przekopu, w którym spodziewać się można było ich 

 zetknięcia, nie była jeszcze dokonaną. 



Sądząc z niektórych danych, jak naprzykład, z bezpośredniego ułożenia 

 piasków pręgowanych na marglu kredowym, na poziomie nadto wyższym w po- 

 równaniu z występem gliny dyluwialnej, przypuszczać można, że piaski pręgowate 

 tworzą tu masę soczewkowatą, podrzędną wśród gliny dyluwialnej, której brak 

 w środkowej części przekopu, czyli na wierzchołku pagórka, wypada oczywiście 

 przypisać następnemu przez wody splókaniu. 



Z podobnym poglądem na batrologiczne umiejscowienie piasków pręgowa- 

 nych zgadza się wskazana przezemnie wyżej nieprawidłowość zabarwienia osa- 

 dów tych w kierunku NS, bo w ostatnim tym razie z pewnem prawdopodobień- 

 stwem możemy dopatrywać zjawiska analogicznego skruszeniu marglu kredowe- 

 go przez lodowiec, innemi słowy, zwikłanie i pogięcie warstw przypisywać 

 mechanicznemu parciu lodowca idącego z północy. 



Przekop leżący na północ od wsi Uhrusk, przechodzi również przez brunatną 

 glinę dyluwialną, leżącą na warstwach kredowych. W glinie tej tu i owdzie 

 napotykają się plamy o szarem zabarwieniu, mocno burzące się z kwasem. 



Margiel kredowy znaleziono także pod piaskami, dyluwialnemi w studni 

 obok rozjazdu kolejowego na-stacyi Uhrusk. Miejscowość ta jest najdalszym 

 ku północy punktem, w którym znajdowano w przekopach pokłady formacyi 

 kredowej. 



Dalej ku północy, na 85 wiorście (od Brześcia), w przekopach ukazują się 

 warstwy następujące: z wierzchu leży piasek nieulawicony, barwy żółto-brunatnej 

 z rzadkiemi głazami napływowemi, pod nim zaś glina dyluwialną szara, piaszczy- 

 sta, mocno wapienna. W glinie natrafiają się bardzo często gniazda oddzielne 

 piasku żółto brunatnego. 



W przekopach, istniejących na 84 i 83 wiorstach i niedokończonych jeszcze 

 w chwili odwiedzin moich, znaleziono piaski pręgowane, kwarcowe, bez głazów 

 napływowych i otoczonych okruchów skał krystalicznych. 



Jeszcze dalej ku północy, przy folwarku Majdan odsłonięto znowu szarą 

 glinę dyluwialną, bardzo w wapno bogatą. Wierzchnie części tćj gliny miej- 

 scami zabarwione są na brunatno, przyczem węglan wapnia znika prawie 

 całkowicie. Wielkość głazów napływowych spotykanych w glinie wogóle bardzo 

 nieznaczna. 



