SPllAWOZ. Z BADAŃ PEZY BUDOWIE NOWYCH DRÓG ŻEL. 



51 



Linija SieeHecko-Mafkinska. Bardziej jednostajny jeszcze w porównaniu z liniją 

 Brzesko-Chełmską, okazuje się budowa pasa Siedlecko-Małkińskiego, w całej roz- 

 ciągłości którego odsłaniają, się wyłącznie prawie utwory lodowcowe. Powierz- 

 chnia pasa tego, poczynając od Siedlec, z początku nieco się wznosi; najwyższego 

 bezwzględnego wzniesienia (84 '/> sąż.) dosięga pod Sokołowem, a następnie zniża 

 się stopniowo do stacyi Małkinia, która według profilu kolejowego leży na 50 

 przeszło metrów (25,25 sąż.) niżej od wychodnego punktu drogi, miasta Siedlec. 



"Wśród pokładów przeciętych przekopami na linii Siedlecko-Małkińskiej, 

 pierwsze miejsce, ze względu na wszechstronne występowanie, trzyma glina zwa- 

 łowa (morenowa), przepełniona dużemi głazami skał zbitych. Głazy te spotykają 

 się również obficie na powierzchni okolic linii przyległych, nadając im nieco od- 

 mienny widok, niż najbliższe okolice pasa Brzesko-Chełmskiego, charakteryzują- 

 cego się, jak powiedzieliśmy wyżej, słabym rozwojem osadów bogatych w głazy. 



Przy samych Siedlcach, jak niemniej i we wszystkich przekopach, leżących 

 między tem miastem a wsią Kicki (?) występuje brunatna glina zwałowa, niebu- 

 rząca się z kwasem i przechodząca ku górze w osad piaskowy, nieuwarstwiony, 

 również obfitujący w głazy, jak i niżój leżące części przekrojów. 



Pod wsią Kicki przeprowadzono dwa przekopy, dosięgające miejscami 2 me- 

 trów głębokości. Pierwszy z nich (poczynając od południa), ujawnił brunatno- 

 czerwoną glinę, zawierającą oprócz głazów skał krystalicznych jeszcze i okruchy 

 wapienia i dolomitu. Wapień ten cechami swemi litologicznemi, jak niemniej 

 odciskami ramienionogó w (niezbyt jednak wyraźnemi) przypomina w części wapienie 

 syluryjskie okręgu Bałtyckiego. Dolomit brunatno-żółty, bardzo kruchy, zawiera 

 jądra i odciski, bardzo podobne do Strophalosia p rod u eto i des. 



Ściany boczne następnego przekopu stanowią piaski nieuwarstwione bru- 

 natne i szare z głazami, na dnie zaś przekopu występuje szara glina plastyczna, 

 silnie burząca się z kwasem i zawierająca rzadkie drobne głaziki. W jednym 

 punkcie przekroju tego ponad piaskami znajduje się znowu glina, ale brunatna 

 i przepełniona dużemi głazami. 



Wszystkie przekroju, idące poza opisanemi w kierunku ku stacyi Sokołów, 

 odsłoniły brunatną glinę dyluwialną, zabarwioną miejscami na szaro, a wtedy bu- 

 rzącą się z kwasem. Glina ta zawiera wszędzie ogromną ilość głazów napływowych. 



Na północ od stacyi Sokołów, na całej przestrzeni do wsi Budy, występuje 

 glina dyluwialną. W kilku niewielkich przekopach (nieprzechodzących metra), 

 leżących na północ od wsi Budy, spotkano piaski żółte z plamami brunatnemi, nie- 

 zawierające głazów. 



Dalej jeszcze, na 33 wiorście od Siedlec, w rowach bocznych ukazuje się gli- 

 na dyluwialną, którą zastępują następnie żółte nieuwarstwione piaski bez głazów, 

 napotkane w niewielkiem przekopie ku końcowi 33 wiorsty. 



Na północ od tego punktu zaczyna się znowu obszar nieprzerwany gliny dy- 

 luwialnej, którą ujawniają wszystkie przekopy, poczynając od 34-tej i kończąc na 

 41 wiorście. 



Przekop, znajdujący się na początku 42 wiorsty, a sięgający 2 metrów głę- 

 bokości, odsłonił pokład piasków zielonawo-szarych, które w kierunku poziomym 



