K. ŁA.PCZYŃSKI. ROŚLINNOŚĆ KILKU MIEJSOWOŚCI. 35 



vum tectorum L), gdzieindziej świadczący nie o wapnie, ale o jałowości 

 gruntu. 



Tutaj świadectwo rojnika tylko do zajmowanego przez niego miejsca się 

 stosuje, bo pola w Rudce, Kobylanach i wsiacli okolicznych, chociaż nie mają 

 gruntów pierwszorzędnych, ale wy kar mi aj a. dobre żyto. 



Współcześnie z żytem dwór i włościanie uprawiają też same rośliny, co 

 w całym kraju. Wyjątek stanowi Camelina sativa Cutz, którą spotykałem 

 w Kobylanach uprawianą na włościańskich polach. Tę oleistą roślinę krzyżo- 

 wą nazywaną przez Andrzejowskiego z ukraińska judrą, w Kobylanach nazy- 

 wają tybułką. Olej z jej drobnych nasion wybijany, do postnej okrasy, lud 

 uwa,ża za mniej smaczny od lnianego, a nawet konopnego, ale mimo to sieje 

 tybułkę, bo się byle jakim gruntem zadawalnia. 



Drzew owocowych po wsiach niewiele, z poza płotów przy chatach naj- 

 częściej wyglądają słoneczniki i maki, bardzo się tu dobrze udające, na grun- 

 tach oddawna nawożonych. Pod płotami między pospolitszym chwastem widy- 

 wałem denderę (Datura stramonium L). 



Łąk w stosunku do obszernych pól mało. Na łąkach jaskry, jirletki, 

 obadwa szelnżniki, przy rowach niezapominajki a w rowach bobrek. Chociaż 

 rośliny te bez końca się na krajowych łąkach powtarzają, zawsze z przyjemno- 

 ścią się je wita, Na miejscach torfiastych zebrałem kilka niezbyt pospolitych 

 turzyc, przytem poniklo jednoluskowe (Heleocharis uniglumis Lk), o któ- 

 rem obszerniejszą wzmiankę zamieściłem w pierwszej części niniejszego artykułu 

 na stronicy 29. 



Na wiosnę, gdy się łąki bielą od rozkwitłej rzeżuchy łąkowej (Cardamine 

 pratensis L) i złocą kaczeńcem, herboryzującemu po łące floryście towarzy- 

 szy z wielkim krzykiem czajek gromada, wyprawiając mu ponad głową naj- 

 rozmaitsze zwroty, byle go tylko od gniazda ukrytego w trawach odprowa- 

 dzić. 



W lecie w czasie upału z pod nóg bekas się czasem poderwie. W końcu 

 lata wczesnym rankiem na suchej łące spotyka się ze stadem kuropatw, które 

 nocą wciekły w łąkę z sąsiednich pól obszernych. 



Na pastwiskach kobylańskich, częściej niż w wielu innych miejscowościach 

 Królestwa, spotykałem len łąkowy (Linum catharticum L), który na kar- 

 packich polanach nieraz zajmuje obszerne przestrzenie. 



Kobylany mają cztery lasy, różne co do obszerności, z czterech stron po- 

 łożone. 



Na zachodniej stronie młody sosnowy las Borek wspominam ze względu 

 na zoologiją krajową, bo w nim ubito białego zająca to jest bielaka. Raz je- 

 den to się trafiło, więc zapewne zając przywędrował z Litwy przypadkowo. 



Na północy od Kobylan, a na południu od wielkiej wsi Kornicy, leży 

 starszy niż Borek, las Ruda. Sosny i brzozy nie gardzą lekkim gruntem, jało- 

 wiec las podszywa. Wiosną żółci się zachodnia część lasu od obfitości kwitną- 

 cej szczodrzenicy leżącej (Cytisus supinus L). Krzewinki wspierając się na 

 jałowcach, dochodzą do niebywałej gdzieindziej wysokości. Uderzającemi oczy 

 śladami świata zwierzęcego są w Rudzie lisie jamy i ogromne mrowiska, 



