50 



DZIAŁ III. BOTANIKA. 



warszawsko-wiedeńska przechodzi z lewego na prawy brzeg rzeki. Poniżej Siel- 

 ca aż do ujścia Brynicy takie piachy, że nic prawie na nabrzeżu nie rośnie. 

 W jednem miejscu duża kępa judry czyli tybułki (Camelina sativa Crantz) 

 nie gardzi szczerym piaskiem. 



Po polach w całej okolicy, a szczególniej koło Małobądza i Pogoni mnóstwo, 

 pozarastanych krzewami i roślinami zielnemi, różnych dziur i odkrywek pozosta- 

 łych po poszukiwaniach i kamieniołomach. Najwięcej tam rośnie podbiału (Tus- 

 silago far far a L) nawet na miejscach zupełnie suchych. 



Jednego pogodnego ranku wybrałem się na cały dzień, żeby zwiedzić górę 

 Dorotę pod Grodźcem. Nie jest to góra zbyt wysoka, ma bowiem tylko 383 m 

 wzniesienia nad poziom morza, że jednak niema wyższej, więc panuje nad całą, 

 okolicą i z każdego wzniesionego punktu rysuje się jej sylwetka na niebie, wraz 

 z kościółkiem umieszczonym na wierzchołku. Szedłem naprzód przeszło 2 km 

 do znajomej mi już Czeladzi, stamtąd skręciwszy cokolwiek na prawo, dążyłem 

 gościńcem ku górze Dorocie o 4 km odległej od Czeladzi. Przechodziłem pola 

 o-liniaste bardzo urodzajne, a pod Grodźcem będące w wysokiej kulturze. Znane 

 jest w kraju grodzieckie gospodarstwo; obora pierwsze nagrody na wystawach 

 otrzymuje. 



Góra Dorota rosła mi w oczach, kościółek razem z nią. U stóp góry od mo- 

 jej strony rozłożyła się szeroko wieś Grodziec, z drugim większym kościołem. Na 

 lewo pod górą od strony granicy dymiła fabryka cementu. Na prawo od strony 

 Będzina wśród drzew dostrzegłem pałac właściciela. Ale przedewszystkiem zaj- 

 mowała mnie góra Dorota. Widziałem, że jest bezleśną, bo tylko od strony Bę- 

 dzina czerniła się wysoko niewielka kępa drzew, ale co mnie czeka na szczycie, 

 czy spasione pastwisko, czy zasiane pole, tego dopatrzyć jeszcze nie mogłem. 

 Słabą wszakże miałem nadzieję, żeby na górze bez lasu i zarośli, niezbyt stromej, 

 położonej przy dużej wsi fabrycznej, znalazło się obszerniejsze miejsce dla roślin 

 dziko rosnących. 



Bardziej się przybliżywszy mogłem już dopatrzyć, że na niższą część góry od 

 strony wsi wkraczają pola zbożem zasiane. Barwy zielone rozmaitych odcieni 

 prostemi linijami porozdzielane wskazywały to widocznie. Ale co się złociło na 

 całej wyższej przestrzeni góry, aż do kościółka, odgadnąć niemogłem. Im bliżej 

 do wsi dochodziłem, złote barwy mieniły się gdzieniegdzie to w białe, to w zielo- 

 ne. Byłem już we wsi i jeszcze nie wiedziałem, coby to być mogło. Ponieważ na 

 wierzchołku góry stoi kościółek, wywnioskowałem, że musi być do niego droga, 

 i, nieprosząc nikogo o jej wskazanie, sam ją znalazłem. Minąwszy na niższej 

 części góry dobrze wyglądające zboża, na wyższej rozwiązałem zagadkę złocistych 

 barw, znalazłszy się literalnie „wśród kwiatów powodzi." Dlaczego przyszła 

 właścicielowi myśl niezamącania spokojności Florze, wyjaśniały na całej górze 

 pokopane dołki, a na dnie każdego maleńki świerk. Górę Dorotę tworzą mu- 

 szlo wcę, w kilku miejscach obnażone. W południowo-zachodnim kącie Królestwa 

 najpiękniejsze bukowe lasy trzymają się muszlowcowych wzgórzy; wielkie więc 

 prawdopodobieństwo, że buki dobrzeby rosły na górze Dorocie. Może i świerki 

 dobrze wyrosną, w każdym razie zawdzięczam im kilka bardzo przyjemnych 

 godzin. 



