K. ŁAPCZYŃSKI. ROŚLINNOŚĆ KILKU MIEJSCOWOŚCI, 



51 



Że się zdaleka szczyt góry mienił złoteini barwami, wynikło to z wielkiego 

 nagromadzenia kwitnącej lucerny sierpowatej (Medicago falcata L), komoni- 

 cy (Lotus corniculatus L), nostrzyka lekarskiego (Melilotus officinalis 

 Des) i dziewanny pospolitej (Verbascum nigrum L). Dopomagały do barw 

 złocistych: posłonek (Helianthemum vulgare Gaertn), dryjakiew siarczysta 

 (Scabiosa ocbroleuca L), ośmiał (Cerinthe minor L) i srebrnik rozesła- 

 ny (Potentilla reptans L). 



Że z oddali złote barwy mieniły się w białe, spowodowała głównie przytidija 

 biała (Galium Mollugo L) i dzika marchew (Daucus Carota L). 



Moja puszka pusta od rana, prędko się napełniła, staram się bowiem, żeby 

 każdy krajowy gatunek miał w moim zielniku z różnych okolic przedstawicieli. 

 Na reprezentantów góry Doroty zostali wybrani: 



Krzyżowe. Owocująca już pieprzyca polna (Lepidiu m campestre R Br). 

 Śiazowate. Slaz dloniasty (Malva alce a L). 

 Lnowate. Owocujący len łąkowy (Linum catharticum L). 

 Groszkowe. Wilżyna ciernista (Ononis spinosa L) pospolita na brzegach 

 Wisły, ale nierosnąca w wielu okolicach kraju. 



Różowate. Krwiściąg mniejszy (Po ter i um Sanguisorba L. Sangui- 

 sorba minor Scop). 



Wiciokrzewowate. Hebd (Sambucus Ebulus L). 



Marzanowate. Barwica wąskolistna (Asperula cynanchica L), bardzo 

 licznie rozrodzona na wierzchołku góry. 



Złożone. Groryczel szorstka (Picris hieracioid.es L) w formie uderzająco 

 odmiennej od zwyczajnej. Wysokość rośliny 0,7 m, więc bliska maksymalnej, 

 jak ją zapisują flory niemieckie. Kwiaty mniejsze od zwyczajnych, szypulki 

 i boczne gałęzie cieńsze, brunatno-czerwone. Boczne gałęzie bardzo długie, 

 mniej więcej pod kątem prostym do łodygi. 



Szorstkoiistne. Lepnik najeżony (Echinospermum Lappula Lehm) tyl' 

 ko 0,15 m wysokości. 



Zaplonka. Nonnea pulla DC. 



Wargowe. Szałwia łąkowa i wielokwiatowa (Salvia pratensis L. S. 

 verticillata L). 



Czyściec prosty (Stachys recta L). 



Ożanka graniasta (Teucrium Botrys L). Tej rośliny Prodromus Ro- 

 stafińskiego wylicza w Królestwie 6 stanowisk, siódmem będzie góra Dorota, 

 gdzie dosyć jej rośnie, najchętniej na obnażonych muszlowcach, rospościerając 

 silny zapach do koła. 



Nawet turzyce mają w miejscu tak dla nich niestosownem swojego przedsta- 

 wiciela. Na północnych skłonach góry jest niewielkie zaklęśnięcie gruntu, gdzie 

 rośnie gromadka turzycy najeżonej (Carex muricata L). 



Z traw zebrałem brzankę mniejszą (Phleum Boehmeri PB) rosnącą obfi- 

 cie na szczycie góry, a niezbyt często spotykaną w Królestwie, kostrzewę wyniosłą 



