K. ŁAPCZYŃSKI. ROŚLINNOŚĆ KILKU MIEJSCOWOŚCI. 



53 



w będzińskie. Łąka dość obszerna, gruntowa, rosciągnięta na lewym brzegu 

 Czarnej Przemszy, należąca jak mi powiedziano, nie do bliskiego Preszowa, ale 

 do odległego Ujejścia, błyszczała wszystkiemi kolorami tęczy. Kwitło mnóstwo 

 goździkóiu kartuskich i przełącznika kłosowego (Veronica spicata L), przytem 

 dwa gatunki ruteioki (Thalictrum angustif oli um Jacq, Th. aąuilegi- 

 folium L), ruhiew błotna (Nasturtium palustre DC), kriuiściąg lekarski 

 (Sanguisorba officinalis L), wesołek (Oenothera biennis L), którego 

 dotąd w będzińskiem nie widziałem, mieczyk (Gladiolus imbricatus L) 

 i wiele innych. Kruszczyk szerokolistny (Epipactis latifolia Ali) jeszcze 

 kwiatów nie rozwinął. Z traw dużo tylko co wspomnianej poprzednio ostrzycy 

 lancetowatej. Po zaroślach nadrzecznych pięły się powoje wielkie, a białe wiechy 

 kozłka lekarskiego (Valeriana officinalis L) wznosiły się ponad krzaki 



Na dnie Czarnej Przemszy zieleniły się pospolite wrzeczniki, ale między 

 niemi znalazł się, już drugi, z trzech rzadkich poszukiwanych przezemnie w bę- 

 dzińskiem, a mianowicie Potamogeton praelongus L. Roślina to w Kró- 

 lestwie w Przemszy tylko przez Berdaua znajdowana. Józef Jundziłł w Opisaniu 

 i'OŚlin rosnących na Litwie zamieszcza ten wrzecznik nie wymieniając stanowisk, 

 rzadkim jednak być musi, skoro go nie widziałem w wysokodworskich jeziorach 

 i w rzece Wierzchni. Dalćj ku północy Klingę w nadbałtyckich prowincyjach 

 go wskazuje, a Ledebour w Finlandyi i w okolicach Petersburga. Na bliskim od 

 Przemszy Szląsku jedno jest znane stanowisko pod Głogowem; w Czechach trzy, 

 między niemi Karolowe Wary. W Niemczech także rzadki. W Galicyi znanych 

 parę stanowisk. Na Wołyniu i Podolu nieznajdowany. 



Zaraz za łąką wjechałem do obszernych Ujejskich lasów, oddalając się coraz 

 bardziej od Czarnej Przemszy. Grunt piaszczysty, więc lasy sosnowe i roślinność 

 zielna uboga. Przebywszy około 5 km znalazłem się w Ujejściu, miejscowości 

 w wybornych gruntach położonej, odległej niecałe 4 km od stacyi kolejowej 

 Ząbkowice. Minąwszy dużą wieś i łąkę skoszoną, wjechał wózek na małą boczną 

 drożynkę, zdążając do drugiego jak mi powiedziano Ujejskiego lasu, rozłożonego 

 na wysokiem, bochenko watem, muszlo wcowem wzgórzu. Już zdaleka można 

 było poznać, że las bukowy. Pod samym lasem zatrzymaliśmy się pod cienistą 

 gruszą, wśród rezedy i zayłonki. Konie przy wózku popasały, ja tymczasem po- 

 szedłem obejrzeć lasy bukowe: ujejski i graniczący z nim trzebieslawski, położony 

 na drugiej muszlowcowej górze. Dwie góry łączy siodło znacznie niżej położone, 

 porosłe sosnowemi zagajnikami. 



Przy wejściu między buki pierwszą spotkaną rośliną był dawno przekwitły 

 ostromlecz (Euphorbia) zupełnie mi nieznany, który odrazu wzbudził we mnie 

 podejrzenie, że nie należy do liczby ostromleczów, znajdowanych dotąd w Kró- 

 lestwie. Nasiona po większej części już się wysiały, torebki pozostałe na rośli- 

 nach były okryte nitkowatemi, karmazynowemi brodawkami. Wróciwszy do 

 Warszawy miałem dużo z tą zdobyczą mitręgi. W opisach południowo-europej- 

 skich gatunków ostromleczu o brodawkowatych torebkach panuje pewne zamię- 

 szanie, a rysunki Reichenbacha różnią się od rysunków Schlechtendala i Langc- 

 thala. Mimo przejrzenia opisów kilkunastu flor nie ośmielałem się nazwać sta- 

 nowczo ostromleczu Ujejskiego, pamiętając na zdanie starszego De Candola, wy- 



