106 



DZIAŁ III. BOTANIKA. 



? Madotheca Dmrt. Parzoch Wg. 



M. platyphylla (L) Dmrt. P. szerolcolistny. Czy rzeczywiście nie znaj- 

 duje się w puszczy, czy też tylko nie był przezemnie dostrzeżony, trudno stanow- 

 czo orzec: z jednej strony zalicza się on do pospolitszych gatunków wątrobowców, 

 z drugiej zaś znowu dla swej wielkości oraz charakterystycznego wyglądu nie 

 łatwo mu ukryć się przed wzrokiem botanika. Od przyszłej dopiero wycieczki 

 w tamte okolice możemy oczekiwać rosstrzygnięcia tej kwestyi, ciekawej z tego 

 względu, że w Królestwie już teraz nawet, przy nader ograniczonej liczbie stano- 

 wisk wątrobowców, daje się zauważyć dość kapryśne jego rozmieszczenie w danej 

 okolicy; tak np. pod Warszawa, zbierałem go na lewym brzegu Wisły w Łazien- 

 kach, Wierzbnie, Królikarni, Natolinie i Babicach, podczas kiedy na prawym 

 brzegu pomimo skrzętnych poszukiwań nie udało mi się go znaleść nigdzie (na- 

 wet w Jabłonnie i Miłośnie pomimo sprzyjających na pozór warunków); wystę- 

 puje on dopiero o 3 mile na południe od Warszawy w dużym zapuszczonym 

 parku we wsi Otwock duży. 



Rodz. VI. Jubuleae. Śniedrzowe. 



13. Trullania Raddi. 



21. T. dilatata (L) N ab E. Na korze drzew nader pospolita, zawsze 

 w stanie płonnym. 



11. Ijejeunia Lib. Śnie/Ir za Wg. 



22. L. ser pyli i fol i a (Dicks). S. cząbroioata. Rzadki ten wątrobowiec, 

 więcej okolicom górzystym właściwy, udało mi się odszukać w odmianie a. pla- 

 niuscula Lindb (w stanie płonnym) na korze dębów i grabów wśród mchów 

 i innych wątrobowców, w strażach: Augustowskiej i Hajnowskiej. 



Rodz. VII. Haplolaeneae. Pleszankowe. 



15. JPeUia Raddi. meszmika Rf. 



23. P. epiphylla Dill. P. pospolita. Na ziemi torfiastej ocienionej po- 

 spolita (z zarodniami obficie). 



