Podczas pobytu w Zakopanem latem 1882 r. od p. sędziego Tomasza Pio- 

 trowskiego otrzymałem kiełża, który przypadkowym sposobem znalazł się w wo- 

 dzie zaczerpniętej ze studni wykopanej w piwnicy domu t. z. Janikowej. Na 

 pierwszy rzut oka bez trudności można było rozpoznać, że skorupiak należy do 

 rodzaju Niphargus, zamieszkującego wody pozbawione światła. Znalezienie 

 tego okazu było dla mnie pierwszą pobudką, do zajęcia się temi ciekawemi istota- 

 mi podziemnemi. Zapoznając się z dotyczacemi ich pracami spostrzegłem niemało 

 wątpliwości, niekiedy pewne sprzeczności, wielce też zdziwiła mnie teoryja nieży- 

 jącego obecnie Filipa de Rougemont, przedstawiająca przeobrażenia skoru- 

 piaków kielżowatych w zupełnie nowem, mało prawdopodobnem świetle. 



Potrzeba należytego określenia znalezionego okazu, oraz chęć wyjaśnienia 

 panujących sprzeczności i wątpliwości wymagała obfitszego materyjału. Długi 

 czas czyniłem poszukiwania w pomienionej studni, bez wszelkiego powodzenia, bo 

 nie umiałem wynajdować kiełży pośród mułu. Pragnąc jaknaj prędzej rozszerzyć 

 zakres badań, zwróciłem się z prośbą do mego szanownego kolegi pana Franciszka 

 Vejdovskiego, profesora zoologii w Pradze Czeskiej, o dostarczenie mi okazów 

 kiełża, które zebrał w studniach Pragi i Bechlina pod Roudnicami. Z właściwą 

 sobie uprzejmą uczynnością prof. Vejdovsky przysłał mi kilkanaście okazów kiel- 

 ża rozmaitego wieku. Tym sposobem znacznie rozszerzył się zakres moich spo- 

 strzeżeń i z łatwością przekonałem się o odmienności kiełża z Zakopanego i z Pra- 

 gi Czeskiej. Nakoniec, w roku zeszłym muł wydobyty ze studzień położonych 

 w piwnicach domu Janikowej i Kozieniaka syna przesiałem według metody wska- 

 zanej przez Aspera '), polegającej na przemywaniu w wodzie mułu zamkniętego 

 w woreczku muślinowym. Pierwiastkowo, w domu Janikowej. kazałem studnię 

 zupełnie wybrać, wybieraną wodę cedziłem przez muślin, a następnie muł zebrany 

 na dnie i umieszczony w woreczku przepłókiwałem w potoku. Wynik tych po- 

 szukiwań bardzo był słaby, gdyż zebrałem zaledwo trzy okazy Boruta tenebra-* 

 rum, gen. et sp. nov. Ze studnią u Kozieniaka inaczej postąpiłem: muł wycią- 

 gnięty ze dna czerpakiem zawiązywałem w woreczek muślinowy i płókałem 



) Dr. Asper. Beitrage zur Kenntniss der Tiefseefauna der Schweizerseen. Zoolog ischer 

 Anzeiger. 1880. Nr. 51, str. 130. 



