224 



DZIAŁ III. ZOOŁOGUA. 



w misce, a po gdy się w niej woda mocno zmąciła przechodzącemi z woreczka 

 cząstkami mułu, cedziłem ją przez gęsty muślin i wybierałem zatrzymane na nim 

 okazy. Po wielokrotnem przepłókaniu i cedzeniu mułu, zebrałem 28 okazów 

 N iphargus tatrensis, sp. nov. i 223 okazy Boruta tenebrarum, gen. et sp. 

 nov. Bogaty materyjał, zebrany w obu tych bardzo płytkich studniach, bo żadna 

 z nich nie ma 1 m. głębokości, posłużył mi nietylko do prac czysto zoologicznych, 

 ale nadto pozwolił zapoznać się z niektóremi szczegółami budowy mikroskopo- 

 wej, która pod wieloma względami bardzo dobrze zachowuje się u okazów prze- 

 chowanych w alkoholu 90% — 99%. 



Koleżeńska uczynność prof. Vejdovskiego dużo pomogła mi do zaokrąglenia 

 badań, upraszam go tedy o przyjęcie ode mnie najserdeczniejszego podziękowania. 



Prace dotyczące traktowanego tu przedmiotu są porozrzucane po wielu cza- 

 sopismach naukowych i oddzielnie wydanych rozprawach. Zgromadzenie całej 

 odnośnej literatury przedstawiało dużo trudności, ostatecznie jednak zdołałem za- 

 poznać się ze wszystkiemi pracami o kiełżach podziemnych i głębinowych, w czem 

 bardzo skutecznie dopomogli mi prof. Ludwik Blanc z Lozanny, oraz pan Ale- 

 ksander Straucii, członek Akademii Nauk w Petersburgu, przesyłając mi wyda- 

 wnictwa, których inną drogą dostać nie mogłem. Ta pomoc szanownych moich 

 współpracowników na polu zoologii nie była pierwszym objawem ich względem 

 mnie przyjacielskiej uczynności, chętnie więc korzystam z obecnej sposobności, aby 

 im złożyć najgorętsze podziękowania za wielokrotną pomoc w rzeczach nauki. 

 Serdeczne dzięki składam też p. Antoniemu Wałeckiemu za łaskawą i wielce 

 skuteczną pomoc w układaniu łacińskich dyjagnoz. 



Warszawa, d. 3 Lipca 1888 r. 



C. L. Koch ') podał pierwszą wiadomość o kiełżu studziennym którego na- 

 zwał Gammarus puteanus; okazy znalazł w studni w Eatysbonie. Później, 

 nieco odmiennego kiełża znalazł on w studniach miasta Dwu -Mostów 2 ), lecz 

 pomimo różnic zaliczył go do tego samego gatunku. 



W początku bieżącego stulecia dr. W. E. Leacii 3 ), pod nazwą Gammarus 

 subterraneus wspomina o kiełżu znalezionym w studni szpitala św. Bartło- 

 mieja w Londynie, lecz odkrycie swoje uważał raczej za dziwne zdarzenie. 



') C. L. Koch. Panzer's: Fauna inseetorum Germaniae, zeszyt 138, 1798, fig, 2. To samo: 

 Deutschlands Crustaceen, Myriapoden unii Arachniden. Eegensburg; Zeszyt 5, tab. II. 



2 .) C. L. Koch; Fauna inseetorum. Zeszyt 186, fig. 22. Deutschlands Crustaceen etc. Zeszyt 

 36, tab. XXII. 



3 ) W. E. Leach. Crustaceology. Edinburgh Encyclopedia, wydana przez dra Brewster. Tom VII. 

 1813 — 1814, str. 403. Przytoczono według: C. Spencc "Bate und J. O. Westwood: A history of the 

 British Sessile-eyed Crustaeea. Tom 1, str. 312, 31 G. 



