A. WRZEŚNIOWSKI. O TRZECH KIEEŻACH PODZIEMNYCH. 



225 



P. Gervais ')j mówiąc o obu kielżach znajdowanych w okolicach Paryża: 

 Gam. pulex i G. fluviatilis (któremu bez potrzeby nadał nazwę G. Roeselii), 

 czyni wzmiankę, że w wodach studziennych tej miejscowości daje się spotykać 

 trzeci kiełż drobnego wzrostu, nieprzenoszącego trzech lub czterech milimetrów, 

 którego ciało jest wyblakłe (etiolć), a oczy nie są czarne, jak u poprzednio wy- 

 mienionycb, lecz bez barwnika i niewidoczne. Pierwotnie (1835) Gervais nazwał 

 tego kiełża Gammarus minutus, później (1859) 2 ) nadał mu miano Gamma- 

 rus lacteus, dodając, że do owego czasu spostrzegano go tylko w studniach, co 

 dowodzi nieznajomości odnośnych prac Schiódtego o kiełżach z jaskiń Krainy. 



J. C. Schiódte 3 ), mówiąc o faunie jaskiń Krainy i Istryi (1847), podał cha- 

 rakterystykę nowego, ślepego kiełża Gammarus stygius, znalezionego w ja- 

 skini Postojnie i Sw. Magdaleny. Nieco później (1851) szczegółowo opisał tego 

 kiełża i utworzył dla niego rodzaj Niphargus *). W kilka lat potem (1855) 

 opisał on inny gatunek tego rodzaju wypompowany ze studni w Maidenhead 

 w Anglii, i nadał mu miano Niphargus aquilex 5 ). O tym ostatnim kiełżu 

 dwa lata wcześniej (1853) prof. J. O. Westwood °) zawiadomił Towarzystwo 

 Lineuszowe w Londynie, lecz mylnie zaliczył go do gatunku Niph. stygius. 



Robert Caspary ? ), 1849, ogłosił spostrzeżenia nad kielżem ze studni w El- 

 berfeld (koło Dusseldorfu). Zbadał on przeszło 30 okazów stosunkowo drobnych 

 (4, 5 — 5, 6 mm. długich), zatem prawdopodobnie młodych, zwłaszcza, że żaden 

 z nich nie posiadał jajek w jamie wylężniczej. Oprócz opisu znamion zoologicz- 

 nych Caspary podał nieco szczegółów anatomicznych o układzie krwionośnym. 

 Zwrócił też uwagę na uzbrojenie gęby, lecz błędnie przedstawił głaszczkę 

 szczękową. 



Następnego (1850) roku A. Hosius 8 ) dokładnie opisał kiełże z okolic 

 miasta Bonn: Gammarus pulex, G. fluviatilis i G. puteanus; pierwszy 



') Gervais. Note sur deux especes de Crevettes qui vivent aux environs de Paris. Annales 

 des Sciences naturelles. Zoologie. Serjja II. Tom IV, 1835, str. 127—128. 



2 ) Paul Gervais et P. J. van Beneden. Zoologie medicale. Paryż, 1859. Tom I, str. 488. 



3 ) J, C. Schiódte. Oversigt over det kongelige Videnskabernes Selskabs Forhandlinger og dets 

 Medlemmers Arbeider i Aaret 1847, str. 75 — 81. 



4 ) J. C. Schiódte. Bidrag til den underjordiske Fauna. Det danske Videnskabernes Selskabs 

 Skriften Naturvidenskabelig og mathematisk Afdeling. Seryja V. Tom II, Kopenhaga, 1851, str. 

 26 — 28. Tab. III. 



6 ) J. C. SchiOdte. Om den i England opdagede Art af Hulekrebs-Slaegten Niphargus. Over- 

 sigt over det kongelige danske Videnskabernes Selskabs Forhandlinger og dets Medlemmers Arbeider 

 i Aaret 1855, str. 349 — 350, z 1 drzeworytem w tekście. 



6 ) J. O. Westwood, Proceedings of the Linnean Society. A? 15, 19 Kwietnia 1853 r. Przyto- 

 czono podług: Spence Bate and J. O. Westwood. A history of the British Sessile-eyed Crustacea. 

 Tom I, str. 315. 



') Kobert Caspary. Gammarus puteanus. Verhandlungen des naturhistorischen Vereins 

 der preussischen Kheinlande und Westphalen. Kok VI, 1849, str. 39 — 48. Tab. II. 



8) A. Hosius. Ueber die Gammarus-Arton der Gegend von Bonn. Archiv fur Naturgeschichte. 

 Kok XVI, 1850. Tom I, str. 233 — 248 Tab. I, II. 



A. Hosius. De Gammari speciebus, quae nostris in aąuis reperiuntur. Dissertatio zoologica. 

 Bonnae, 1850, 8, str. 26 (2), z 2 tablicami rysunków. 



Pam. Fizyj. Tom VIII. Dział III. 29 



