228 



DZIAŁ III. ZOOLOGIJA. 



nieobeznany z pracami poprzedników, które powyżej przytoczyłem, że przyznaje 

 się do znajomości jednego tylko rysunku Kocha z końca przeszłego wieku ten 

 mniemany brak figur skłonił go do zamieszczenia rysunku odwłoka jednego 

 z okazów gandawskich, przez co mało się przysłużył, bo rysunek nie wystarcza do 

 dokładnego rozpoznania gatunku. 



Kamil Heller 2 ), mówiąc (1868) o skorupiakach obunonogich morza Adryja- 

 tyckiego, podaje charakterystykę poddziałów rodzaju Gammarus, branego 

 w naj obszerniej szem znaczeniu i pomiędzy innemi wyłuszcza znamiona podro- 

 dzaju Niphargus, ale i tym razem nie wspomina, czy to czyni według własnych, 

 lub cudzych spostrzeżeń. 



Gustaw Joseph 3 ), 1868 r., wspomina o znalezieniu w jaskiniach Krainy 

 olbrzymiego kiełża, którego nazwał Nipbargus orcinus. Opis tego gatunku 

 podał on znacznie później, 1882 r., o czem poniżej. 



Ze względu na historyją zajmujących nas kiełży znakomite zasługi położył 

 profesor Forel, które je odkrył w jeziorze Genewskiem i tym sposobem dał po- 

 pęd do szukania w innych jeziorach. W pierwszej wzmiance o faunie głębinowej 

 wspomnianego jeziora (1869) Forel zaznacza tylko 4 ), że w głębokości 75 me- 

 trów, pomiędzy innemi, znalazł kiełża (un Gammarus), oraz że w kilku centy- 

 metrach sześciennych mułu, jakie zdołał wydobyć z głębokości 300 metrów, znaj- 

 dował się także skorupiak obunogi (un Am phi pode). Aby zbytecznie nie 

 przerywać porządku chronologicznego w przedstawieniu stopniowego rozwoju 

 naszych wiadomości o kiełżach rodzaju Niphargus, dalsze prace prof. Forela 

 we właściwem rozbiorę miejscu. 



P. Coulon, 1867 r.j zawiadomił towarzystwo nauk przyrodniczych w Neu- 

 chatel o spostrzeżeniach prof. Pawła Godet nad drobnym skorupiakiem, wydoby- 

 tym ze studni w tern mieście. Według Godeta 5 ) skorupiak był przynajmniej dwa 

 razy większy od Gammarus fluviatilis, oraz, jak się zdaje zupełnie ślepy. 

 Przytoczywszy inne różnice pomiędzy kiełżem ze studni i G. f luyiatilis, jak 

 nogi ch wytnę, długość nóg poskocznych ostatniej pary, czyni on wzmiankę, że ze 

 znanych mu rysunków do omawianego kiełża studziennego najbardziej podobnym 



E. van Beneden, Sur la presence a Liege du Niphargus puteanus Sch. Bulletin de l'Aca- 

 demie royale des Sciences, des Lettres et de Beaus-Arts de Belgique, 1884. Seryja III. Tom 8, 12, 

 str. 65], 652. 



! ) Plateau. Memoires etc. de l'Acadernie de Belgiąue. Tom XXXIV, str. 6. 



2 ) C. Heller Beitrage zur Kenntniss der Amphipodeu des Adriatischen Meeres. Denkschrif- 

 ten der rnathematisch-naturwissenschaftlichen Classe der kaiserliclien Academie der Wissenchaften. 

 Wiedeń, 1868. Tom XXVI, str. 35. 



3 ) G. Joseph. Ueber die Grotten in den krainer Gebirgen und dereń Thierwelt. Jahres- 

 berichte der Schlesischen Gesellschaft fur vaterl&ndische Kultur. Kok 1868. Wrocław, 1869, str. 48. 

 Przytoczono według: A. Humbert, Description du Niphargus puteanus var. Forelii. Bulle- 

 tin Soc. vaudoise des Sc. nat. Tom XIV, str. 287. 



4 ) F. A. Forel. Introduction a 1'etude de la faunę profonde du lac Leman. Bulletin de la 

 Socićte vaudoise des Sciences naturelles. 1869. Tom X, str. 221. 



5 ) Bulletin de la Societe des Sciences naturelles de Neuchatel. Tom VII, 1864 — 1867, 

 str. 524 — 525. Posiedzenie d. 21 Marca 1867. 



