A. WRZESNIOWSKI. 0 TRZECH KIEŁŻACH PODZIEMNYCH. 



231 



ścią wytknął braki rozprawy de Rougemont, oświadczając się jednocześnie prze- 

 ciwko jego wnioskom, wykazał wzajemne stanowisko rodzai: Gammarus, 

 Niphargus, Eriopis i Crangonyx, oraz wyluszczył powody, dla których 

 należy utrzymać rodzaj Niphargus. Nie powiada on, które gatunki tego osta- 

 tniego rodzaju uważa za uzasadnione, lecz widocznem jest, że przyjmuje: 

 N. aquilex, Schiodte, N. fontanus, S. Bate, N. kochianus, S. Bate, N. sty- 

 gius, Schiodte, N. puteanus, Koch, de la Valette, Caspary, Hosius. Stanowczo 

 powstaje przeciwko przypuszczeniu, jakoby Niphargus pochodził od Gam- 

 ma r u s. 



Praca Humberta wywołała sprostowanie wymiarów kiełża z Neuchatel, 

 opisanego przez prof. Godeta: okazało się, że sprzeczności pomiędzy nim 

 i DE Rougemont są w rzeczy samej nic nieznaczące. Godet wspomina o znale- 

 zieniu N. puteanus długiego 16 mm w jaskini „du chemin de fer," lecz 

 nie mówi gdzie się ona znajduje '). 



Z powodu komunikatu prof. Godet, de Rougemont 2 ) zaznaczył, że obstaje 

 przy swojem zdaniu, jakoby rozmaite gatunki rodzaju Niphargus, utworzone 

 przez Gervais, Schiodte i S. Bate, były stopniowemi rozwojami Niph. 

 puteanus, Koch. 



J. D. Catta 3 ), 1877 r., w opisie nowo utworzonego gatunku Gamma rus 

 r hipid i oph o r u s ze studni w La Ciotat (Bouches-du-Rhóne, Francyja), rozbie- 

 ra stanowisko rodzaju Niphargus i przychodzi do wniosku, że nie powinien 

 być utrzymany, gdyż nie odznacza się od rodzaju Gammarus ani jednem zna- 

 mieniem, któreby mogło wytrzymać krytykę. Krytykując znamiona Niphar- 

 gus, nie wspomina jednak o szczękach, będących głównem znamieniem roze- 

 znawczem. Zdanie de Rougemont o przeobrażeniach Niph. puteanus sta- 

 nowczo odrzuca. 



Profesor F. Lętdig 4 ), 1878 i\, w pracy poświęconej anatomii skorupiaków 

 wrytookich (Edriophthalmata) wypowiada swoje uwagi o N. puteanus, 

 wykazuje u niego brak oka i uznaje niewłaściwość rodzaju Niphargus, lecz 

 pod tym względem zdania swego nie motywuje. Znajdował on N. puteanus 

 w studniach w Tybindze i w Bonn. Oświadcza, że skłonnym jest do przechylenia 

 się na stronę zdania de Rougemont o przeobrażeniach tego gatunku, lecz swego 

 poglądu bliżej nie uzasadnia. 



Gustaw Joseph 5 ), 1879 r., zawiadomił o znalezieniu N. puteanus w cy- 

 sternach Wenecyi dokąd według jego mniemania dostaje się z wodą przywożoną 



•) Paul Godet. Sotćsude Gammarus puteałius. Bulletin de la Societe des Sciences na* 

 turelles de Neuchatel. Tom XI, 1876 — 1878. 



2 ) Ibidem. 



3 ) J. D. Catta. Sur un Amphipode nouveau, le Gammarus rliipidiophorus. Actes de 

 la Societe Helvetique des Sciences naturelles re'unie a Bex les 20, 21, 23 aout 1876 — 60-me session. 

 Compte - rendu 1876 — 1877. Lozanna, 1877, str. 259 — 262. 



4 ) F. Leydig. Aniphipoden und Isopoden. Anatornische und zoologische Bemerkungen. Zeit- 

 schrift fur wissenschaftliche Zoologie, 1878. Tom XXX dodatkowy, str. 227, 228, 237, 238, 245, 246. 



5 ) Gustav Joseph. Zur geografischen Verbreitung von Niphargus puteanus. Zoologischer 

 Anzeiger, 1879. N? 33, str. 380 — 381. 



