232 



DZIAŁ III. ZOOLOGIJA. 



w suche lato. W pobliskiej wiosce Mestre odkrył go w studni, oraz znalazł na 

 wyspie Sylt (przy zachodnim brzegu Szlezwigu) w studniach z wodą, żelazistą,, 

 jako też w jeziorze Kunickiem pod Lignicą. 



Frtes '), 1879 r., wykrył ślepe kiełże w dwu studniach na Helgolandzie, 

 w jaskini Hohle-Stein w Hessyi (we wsi Hilgershausen, obwodzie Witzenhausen), 

 w pompie w Getyndze, oraz w korytarzach kazamatów Wiirzburga. Zmienił on 

 poprzednie zdanie jakoby N. puteanus miejscowego był pochodzenia i przy- 

 szedł do wniosku, że bardzo dawno musiał powstać czy to z Gammarus pulex, 

 czyli też z innego jakiego gatunku. Zgodnie z de Rougemont mniema, że roz- 

 maite kiełże podziemne do tego samego należą, gatunku, a ich odmienność należy 

 uważać za różnice wieku i za miejscowe rasy. W końcu wykazuje różnice zacho- 

 dzące pomiędzy spostrzeganemi formami i podaje ich wymiary. 



Z powodu tego artykułu Friesa, de Rougemont jeszcze raz zaznaczył, że 

 obstaje przy swojem zdaniu 2 ). 



Podczas ponownych badań jaskini Falkensteiner Hohle, Fries, 1880, znalazł 

 N. puteanus w Erdmannshohle, koło Haseł (Schoppheim) 3 ). 



Profesor C. G. Giebel 4 ) zawiadomił o znalezieniu N. pu teanus w Halli. 

 Oskar Grimm 5 ) wspomina o nowym gatunku Niphargus caspius, 

 mieszkającym w morzu Kaspijskiem w głębokości 35 — 90 sążni, lecz mówi jedy- 

 nie o jego małych ciemnych oczach i silnie rozwiniętych szczecinach czuciowych, 

 niepodobna więc wyrobić sobie o nim zdania i nie można rozstrzygnąć, czy rzeczy- 

 wiście należy go zaliczyć do rodzaju Niphargus, a według wszelkiego prawdo- 

 podobieństwa byłoby to rzeczą stanowczo niewłaściwą. Samice pod względem 

 niektórych znamion bardziej od samców były podobne do gatunków rodzaju 

 Gammarus, np. pod względem liczby członków dodatkowej wici rożków gór- 

 nych. Grimm mniema, że Niphargus caspius jest bardzo prawdopodobnym 

 protoplastą innych gatunków tego samego rodzaju. 



Zbadawszy 11 jezior Szwajcaryi, 1880 r., Asper °) znalazł ślepe kiełże 

 w jeziorze Cyrich pod Oberrieden i Wadensweil, w głębokości 40 metrów, pomię- 

 szane z formami widzącemi, które wydobywał także z głębokości 140 m. Te 

 ostatnie uderzająco były podobne do Gammarus pulex wód bieżących, ale 



') Z. Fries. Mittheilnngen aus dem Gebiete der Dunkel-Fauna. 1) Gammarus (Niphar- 

 gus) puteanus, Koch. Zoologischer Anzeiger, 1879, As 19, str. 33 — 38; A° 20, str. 56—60. 



2 ) Kougemont. Bulletin la Societe des Sciences naturelles a, Neuchatel. Tom XI, 1876 — 1879. 

 Posiedzenie d. 13 Lutego 1879 r. 



3 ) Fries. Nachricht liber neue Untersuchungen der Falkensteiner Hohle. Jahreshefte des Ve- 

 reins fur vaterla.ndische. Naturkunde in Wurfcemberg. Eok 36, 1880, str. 105 — 111,116 — 117. Przy- 

 toczono według: Zoologischer Jahresbericht, 1880, II, str. 51. 



4 ) C. G. Giebel. Zeitschrifc fur die gesammten Naturwissenschaften, 1879. Tom LII (III seryja, 

 tom IV), str. 130, Przytoczono według; Taschenberg. Bibliotheca zoologica II. Lipsk, 1887. Zeszyt 4, 

 4, str. 1236. 



5 ) Oscar Grim. Beitrag zur Kenntniss einiger blinden Amphipoden des Kaspisees. Archiv fur 

 Naturgeschichte. Rok 46. Tom I, str. 120 odsyłacz, str. 121, 122. 



G ) Asper. Beitr&ge zur Kenntniss der Tiefseefauna der Schweizerseen. Zoologischer Anzeiger, 

 1880, Str. 133, 201 -203. 



