A. WRZEŚNIOWSKI. O TRZECH KIEŁZACH PODZIEMNYCH. 



233 



były mniejsze, bez barwnika, szklisto przezroczyste, z pięknemi oczami, posiada- 

 jącemi wyraźne stożki krystaliczne. Ślepe formy z pod Wadensweil Asper uwa- 

 ża za Niph. puteanus var. Forelii, a pochodzące z pod Oberrieden poczy- 

 tuje za pośrednie pomiędzy Gam. pulex i Niph. puteanus, ale zdania swego 

 niczem nie motywuje i pomimo obietnicy nigdy nie uzasadnił. W jeziorze Czte- 

 rech Kantonów z głębi 50-ciu metrów wydobył on N. puteanus var. Forelii, 

 w jeziorze zaś Komo znalazł Niph. puteanus w głębokości 100 m pomiędzy 

 Bellagio i Villa Carlotte. 



Parona '), 1882 r., poświęcił dosyć obszerny artykuł ślepemu kiełżowi, któ- 

 rego znalazł w jaskini góry Monte Fenera (Val Sesia, w Piemoncie). Streszcza- 

 jąc prace swoich poprzedników, dosyć obszernie mówi o poglądach de Rouge- 

 MONTA, a następnie przechodzi do opisu złowionych okazów, lecz tutaj bardzo jest 

 treściwym z powodu zupełnego ich podobieństwa do Niph. puteanus var. Fo- 

 relii i zgodności z figurami podanemi przez A. Humberta. Parona szczególną 

 uwagę zwraca na samicę, która go uderzyła krótkością nóg poskocznych ostatniej 

 pary. W tym szczególe jej budowy widzi on podobieństwo do rodzaju Crango- 

 nyx, lecz z powodu znacznej różnicy wymiarów uznaje zaliczenie samicy do tego 

 rodzaju za rzecz niemożebną, oraz zapytuje, czy nie jest ona jednym dowo- 

 dem więcej pomiędzy tyloma innemi (?) popierającym twierdzenie, że wszystkie 

 gatunki i odmiany rodzaju Niphargus (zapewne i Crangonyx) są tylko mo- 

 dyfikacyjami tego samego typu. Jednem słowem Parona staje w obronie poglą- 

 dów de Rougemonta, lecz cały jego wy wód jest oparty na stanowczo błędnem 

 spostrzeżeniu. Samica opisana i narysowana w jego pracy (str. 49) uważana za 

 dowód na korzyść poglądu de Rougemonta nie miała nóg poskocznych ostatniej 

 pary, które oczywiście były obłamane i Parona wziął blaszkę ogonową (telson) 

 za te właśnie nogi, skąd powstał cały zamęt w jego porównaniach, niemąjących 

 z tego powodu żadnego znaczenia. Parona zawiadamia, że margrabia Gc. Doria 

 znalazł Niph. puteanus (stygius) w jaskini Lupara (zatoka Spezia). 



Ludwig 2 ) wspomina o znalezieniu N. puteanus s w studni w Grreiz. 



Profesor Franciszek Vejdovsky 3 ) opisując świat zwierzęcy studzień mia- 

 sta Pragi, wspomina także o N. puteanus, którego jednak specyjalnie nie stu- 

 dyjował. N. puteanus bardzo jest pospolity w studniach Pragi, oraz znajduje 

 się w studni ze źródlaną wodą pomiędzy Kralupami i Vodolką i w studni w Bech- 

 linie pod Roudnicami. Skorupiak zjawia się w studni wkrótce po jej wykopaniu, 

 tak w fiechlinie wykopano studnię 1881 r., a już następnej zimy i jesieni znajdo- 

 wały się w niej kiełże. W studni na placu Józefa w Pradze kiełże już się znaj- 

 dowały 1882 r., w pięć lat po jej wykopaniu. Prof. Vejdovskt podziela zdanie 



1 ) Corrado Parona. Di due Crostacei cavernicoli (Niphargus puteanus, Koch, e Tita- 

 nethes feneriensis n. sp,) delie grotte di Monte Fenera (Val Sesia). Atti delia Societa Italiana 

 di Scienze naturali. Mcdyjolan 1880. Tom XXIII. Str. 42—50, z 1 drzeworytem na str. 49. 



2 ) Ludwig. Zeitschrift fur die gesammten Naturwissenschaften. Tom 54, 3 seryja, tom VI. 

 Berlin 1881, str. 453. 



3 ) Fr. Vejdovsky. Thierische Organismen der Brunnenwiisser von Prag. Praga 1882. Str 

 2.3, 24, 24 odsyłacz, 8. 



Pam. Fizyj. Tom Vin. Dział III. 30 



