238 



DZIAŁ III. ZOOLOGIJA. 



P. A. Latreille ] ) nieco zacieśnił granice w mowie będącego rodzaju, gdyż 

 oprócz rodzaju Caprella, Lamarck, wyłączył z niego Talitrus i Coro- 

 p h i u m. Utworzył też rodzaje P h r o n i ni a i Cyaraiis, oraz dla tego ostatnie- 

 go i dla Caprella ustanowił oddzielne skupienie Laemodipoda. 



Leacu 2 ) rozbił rodzaj Gammarus, Latreille, na kilka drobniejszych: De- 

 x a m i n e, Leucothoe, M e 1 i t a, M a er a, Gammarus, Amphithoe, P h e r u- 

 sa. W rodzaju Gammarus pozostawił on tylko te gatunki, których rożki górne są 

 znacznie dłuższe od dolnych, oraz posiadają wić dodatkową, a nogi dwu pier- 

 wszych par (gnathopoda) s;j w obu płciach podobnie zbudowane. Jeżeli przy 

 tych samych warunkach budowy rożki nie posiadają wici dodatkowej, wówczas 

 będzie to rodzaj A m p h i t h o e, albo P h e r u s a, które Leach rozróżnia budową 

 nóg chwytnych. 



Lamarck 3 ) odrzuca te nowatorstwa i uznaje tylko cztery rodzaje sko- 

 rupiaków obunogich: P h r o n i m a, Gammarus, Talitrus i C o r o p h i u m, ale 

 co się tyczy Talitrus oznajmia, że go utrzymuje jedynie ze względu na zajęcie, 

 jakie budzą spostrzeżenia Pawła Latreille. Zatem ściśle rzeczy biorąc Lamarck 

 nadaje rodzajowi Gammarus obszerniejsze znaczenie, aniżeli dopiero co wy- 

 mieniony uczony francuski. 



Leach znalazł zwolenników w osobie dwu karcynologów francuskich: 

 Latreille i Desmarest. Pierwszy z nich 4 ). wprawdzie wyraził zdanie, że można 

 wszystkie skorupiaki obunogie pomieścić w jednym rodzaju Gammarus, ale jako 

 jego poddziały przytoczył wszystkie rodzaj e,j akie Leach utworzył, a Desmarest 5 ) 

 wprost do swego układu wprowadził. 



Henryk Milne-Edwards, znakomity reformator karcynologii, rodzaje 

 Leacha utworzone z pierwotnego rodzaju Gammarus, Latreille, sprowadził do 

 trzech: Gammarus, Amphithoe i Leucothoe. Tym sposobem, w porówna- 

 niu z Latreillem ścieśnił on nieco granice rodzaju Gammarus, lecz nadał mu 



') P. A. Latreille. Histoire naturelle generale et particuliere des Crustaces et des Insectes. 

 Tom Ul. Paryż. Rok X (1801). Str. 39. Tom VI. Paryż. Rok XI (1802). Str. 294-322. 



P. A. Latreille. Genera Crustaceorum et Inśectorum secundum ordinem naturaleni in faini- 

 lias disposita, iconibus, exemplisque plurimis explieata. Parisiis et Argentorati. 1818. Tom I, 

 stronica 58. 



2 ) William Elfort Leach. Edinburgh Encyclopedia. Tom VII. 1813 — 1814. Crustaceology. 

 Przytoczono według: A. Boeck. De skandinavske og arctiske Amphipoder. Christiania. 1872 —1876. 

 Str. 40. 



3 ) Lamarck. Histoire naturelle des animaux sans vertcbres. Wydanie 2. Paryż, 1818. Tom 

 V, str. 179—184. 



4 ) Le regne animal distribue d'apres son organisation, pour servir de base a Thistoire naturelle 

 des animaux et d'introduction a, 1'anatomie comparee. Tome III, contenant les Crustaces, les Ara- 

 chnides et les Insectes, par Latreille. Paryż, 1817, str. 46 — 47. 



To samo dzieło, wydanie trzecie. Bruksela. 1836. Tom II, str. 206, 207. 



To samo dzieło, wydanie dokonane przez uczni G. Cuviera, z atlasem tablic stalorytowych. Les 

 Crustaces z atlasem przez Milne-Edwards. Str. 176 — 178. 



5 ) Anselme-Gaetan Desmarest. Conside'rations generales sur la classe des Crustaces et de- 

 scription des especes de ces animaux qui vivent dans la mer, sur les cótes, ou dans les eaux douces de la 

 France. Paryż, 1825, str. 263-268. 



