240 



DZIAŁ III. ZOOLOGIJA. 



Granice rodzaju Gammarus znacznie zacieśnił C. Spence Bate '), który 

 też podał dokładny jego charakterystykę: Ciało ścieśnione. Bożki jedne nad dru- 

 giemi umieszczone; górne dłuższe od dolnych, opatrzone dodatkową wicią. Epimery 

 (biodra) czterech pierwszych pierścieni mierne, luskowate. Nogi dwu pierwszych 

 par półkłeszczowe, prawie równej laielkości, z rekami (propoda) mało rosszerzonemi. 

 Każdy z trzech ostatnich pierścieni odwłoka z dwiema łub wiece] wiązkami krótkich 

 i twardych kolcóio. Nogi odwłokoice ostatniej pary dwudzielne, z płatami listkowa- 

 temi, bez haczyków. Blaszka odwłokowa (telson) podioójna (właściwie głęboko ros- 

 cietaj. [Zuwaczka z głaszczką, każda głaszczka szczękonóg zakończona szponiastym 

 członkiem. Dolne rożki osadzone iv wycięciach boków głowy, z któremi nigdy się nie 

 zlewają. Są to znamiona wyróżniające rodzinę Gammaridae od rodziny O r- 

 chestidae, gdy tymczasem brak haczyków na nogach odwłokowych ostatniej 

 pary, czyli nogach poskocznych, oraz ścieśnione ciało, służą do wyróżnienia pier- 

 wszej z nich od rodziny Corophiidae. Wszystkie te trzy rodziny (grupa 

 Gam marina) od grupy Hyperina różnią się rożkami, nogami chwytnemi 

 (gnathopoda) i budową szczękonóg]. 



Prof. Edward Grube 2 ) mniej więcej w ten sam sposób określa rodzaj 

 Gammarus, gdy tymczasem prof. Kamil Heller 3 ) znowu znacznie rosszerza 

 jego granice i w następujący określa sposób. 



Ciało mniej więcej ścieśnione, górne rożki długie, cienkie, opatrzone dodatkową 

 wicią; nogi dwu pierwszych par półkleszczowe. 



Jako poddziały tak obszernie pojmowanego rodzaju przytacza on: Arna- 

 thilla, S. Bate (Amathia, Rathke); Gammarus s. str.; Crangonyx, S. 

 Bate; Maera, Leach; Meli ta, Leach; Niphargus, Schiodte, lecz w opisie 

 pojedynczych gatunków poddziały traktuje jako samodzielne rodzaje. 



Axel Boeck *) zasłużony badacz skorupiaków obunogich Skandynawii 

 i wogóle północy, pojmuje rodzaj Gammarus w granicach nadanych mu przez 

 Spence Batea i prof. Grube, co jest niewątpliwie najwłaściwsze. Charaktery- 

 styce rodzajowej nadał on wielką wyrazistość bardzo szczegółowo uwzględniając 

 budowę przyrządu gębowego, lecz pominął budowę szczęk drugiej pary, oraz 

 o szczękonogach wspomniał jedynie w dyjagnozie pod rodziny Gammarinae, 

 a tem samem nie mógł należycie zużytkować ich budowy w znaczeniu znamienia 

 rodzajowego. 



') C. Spence Bate. Catalogue of the specimens of Amphipodous Crustacea in the collection 

 of the British Museum. Londyn, 1862. Str. 53, 129, 204. 



C. Spence Bate and J. O. Westwood, A history of the British Sessile eyed Crustacea. Tom jj 

 Londyn, 1863, str. 50, 253, 366. 



2 ) Ed. Grube. Beitrage zur Kenntniss der istrischen Amphipoden. Archiv fur Naturge- 

 schichte. 1866. Tom I", str. 412. 



3 ) Camil Heller. Beitrage zur naheren Kenntniss der Amphipoden des Adriatischen Meeres. 

 Denkschriften der mathematisch naturwissenschaf tlichen Classe der kais. Akademie der Wissenschaften. 

 Wiedeń, 1866. Tom XXVI, str. 35. Tablica poddzialó\v rodzaju Gammarus. 



*) Axel Boeck. Crustacea Amphipoda borealia et arctica. Oddzielne odbicie z Forhandlinger 

 i Vetenskabs-Selskabet. Christiania. 1870. Str. 123. 



Axel Boeck. De skandinavske og arktiske Amphipoder. Christiania, 1872 — 1876. Str. 

 362, 365. 



