242 



DZIAŁ III. ZOOLOGIJA- 



prac nie mogę powołać się na zdanie dwu badaczy wielce kompetentnych w zaj- 

 mującej nas kwestyi: Meinerta ') i V. Carusa 2 ). 



Dyjagnoza rodzaju Gammarus przedstawiona przez Axela Boeck 

 i uzupełniona szczegółami przez niego niewyzyskanemi, jest następującą: 



Genus Oammants. 



Corpus compressum, non carinatum. Segmenta abdominis (post- abdominis) 

 tria posteriora in medio dorsi fasciculis spinarum instructa. Epimera anteriora 

 mediocris magnitudinis. 



Antennae superiores inferioribus longiores, fiagello appendiculari instructae 

 non minus quame tribus articulis formato. Antennae inferiores fiagello in mare 

 calceolis instructo. 



Pedes 1-mi et 2 -di paris manu parva, subcheliformi. Pedes 2-di paris 

 illis primi paris major es. 



Pedes saltatorii ultimi paris biramosi, ramis longis, in margine spinis et 

 setis instructis, ultra ramos duorum parium anteriorum porrectis; ramo interior e 

 plus minusve breviore auam exteriore. 



Appendix caudalis (telson) longa, usque ad basin Jissa. 



Mandibulae articulo palpi 3 -tio elongato, dngusto; tuberculo molare seta plu- 

 mosa instructo. 



Maxillae 1-mi paris palpo 2-articulato; palpo maxillae sinistrae in apice 

 spinis, maxillae dextrae dentibus armato; lamina exteriore in apice spinis validis, 

 pectinatis, munita; lamina interiore lata, longa, in margine interiore setis permul- 

 tis plumosis instructa. 



Maxillae 2-di paris lamina interiore in margine et in apice setis plumosis 

 instructa. 



Pedes maxillares lamina exteriore in margine interiore dentibus et setulis 

 curoatis, in apice dentibus elongatis, curvatisve et setis curińs, plumosis munita; 

 lamina interiore in apice dentibus tribus et setis plumosis glabrisąue, in margine 

 interiore setis multis plumosis armata. Palpo elongato; articulo ultimo apicem 

 versus perangusto } unguiformi. 



Wiązka kolców na grzbietowej stronie trzech ostatnich pierścieni odwłoka 

 jest do pewnego stopnia charakterystyczna, przynajmniej o tyle, że Niphargus 

 ma w odpowiedniem miejscu daleko cieńsze szczeciny. Nie jestto jednak znamię 

 pierwszorzędnego znaczenia. 



U gatunków niewątpliwie należących do rodzaju Gammarus wić do- 

 datkowa jest conajmniej trzyczłonkowa, bo formy z jeziora Bajkalskiego posiada- 

 jące tę wić złożoną z jednego członka, właściwie mówiąc, tylko tymczasowo są 

 do tego rodzaju zaliczone. Dla tego w dyjagnozie rodzajowej zwróciłem uwagę 

 na ten szczegół wprawdzie mniej ważny, ale nie bez pewnego znaczenia. Trze- 



1 ) Meinert. Orustacea Tsopoda, Amphipoda et Decapoda Daniae. Naturłristorisk Tid- 

 Bkrift. 1876. 



2 ) J. V. Carus. Prodromus faunae mediterranoae sive descriptio animalium raaris Medi- 

 terranei incolarum. Pars H. Arthropoda. Stuttgard. 1886. 



