A, WRZEŚNIO WSKI. O TRZECH K1EŁŻACH PODZIEMNYCH. 



243 



wiczki dolnych rożków, przynajmniej w porównaniu z Niphar gus, dobrego 

 dostarczają, znamienia. 



Stosunkowa długość obu płatów nóg odwłokowych ostatniej pary bardzo jest 

 zmienna. U Gammarus marinus płat zewnętrzny znacznie jest wydłużony, 

 a wewnętrzny bardzo mały, szczątkowy. Ten stosunek jeszcze wybitniej wystę- 

 puje u G. Ma akii, Gerstf., u którego piat zewnętrzny jest stosunkowo ogromny, 

 a wewnętrzny jeszcze mniejszy niż u poprzedniego. Płat zewnętrzny składa się 

 z dwu członków, jak to Catta słusznie zauważył, lecz członek wierzchołkowy 

 jest bardzo mały, a u G. Maakii nawet go spomiędzy wierzchołkowych kolców 

 poprzedniego stawu wcale nie widać. 



Głaszczki szczęk 1-ej pary wielce są charakterystyczne z powodu odmiennej 

 szerokości i odmiennego uzbrojenia z prawej i lewej strony (Tab. XI, fig. 5, 6). 



Zewnętrzny płat tych samych szczęk na brzegu wierzchołkowym jest uzbro- 

 jony potężnemi, ciernistemi kolcami ustawionemi w dwa szeregi. W szeregu gór- 

 nym znajduje się 5, w dolnym 6 kolców, każdy z nich na wewnętrznym brzegu 

 poniżej wierzchołka silnie jest rozszerzony i grzebykowato nacinany (Tab. XII, 

 fig. 2). U jednego okazu G. locustoides, Brandt, na prawej szczęce każdy 

 szereg obejmował o jednę szczecinę więcej. Płat wewnętrzny jest na brzegu 

 opatrzony licznemi, pierzastemi szczecinami (Tab. XI, fig. 5). 



Szczęki 2- ej pary mają płat zewnętrzny uwieńczon} r na wierzchołku szczeci- 

 nami rozmaitej formy (Tab. X, fig. 8, 9). Na powierzchni dolnej, poniżej wierz- 

 chołka są osadzone sierpowate, silnie błyszczące szczeciny ustawione w dwa sze- 

 regi: w dolnym 11 szczecin (1 — 11) nieco dalej", w górnym 3 szczeciny nieco 

 bliżej brzegu wierzchołkowego (I, II, III). Na dolnej powierzchni każdej szcze- 

 ciny ciągnie się wystające żeberko, które od wierzchołka przebiega ku dołowi 

 i kończy się przed połową długości szczeciny. Z jednej i z drugiej strony żeberka 

 widać równolegle jedna pod drugą przebiegające poprzeczne listewki, które 

 widziane z góry przedstawiają się jako zlekka łukowate linije pod ostrym ką- 

 tem łączące się na żeberku (Tab. X, fig. 9 ^ł). Z boku widziane listewki spra- 

 wiają wrażenie delikatnych, krótkich włosków (Tab. X, fig. 8, 9, szczeciny 10 

 i 11). Każda szczecina jest zakończona delikatnym, bladym wyrostkiem nitko- 

 watym, nieco na wierzchołku zgrubiałym (Tab. X, fig. 9, A). Wewnątrz szczeciny 

 przebiega kanał dochodzący do podstawy nitkowatego wierzchołka, gdzie się na 

 zewnątrz otwiera (Tab. X, fig. 9, A— a). Nad podstawą, na wypukłej stronie 

 szczecin znajdują się 2 lub 3 cienkie, wyprostowane włoski. 



Na górnej powierzchni płata znajdują się mało wydłużone, blade, na wierz- 

 chołku zaokrąglone szczeciny (Tab. X, fig. 8, 9, a, a), których kanał otwiera się 

 na wierzchołku każdej z nich. Na wypukłej i na wklęsłej stronie każdej szczeci- 

 ny znajdują się 2 lub o sztywne włoski. Szczeciny są ustawione w trzy grupy: 

 jedna z nich, złożona z 4 szczecin, mieści się przy samym brzegu wierzchołkowym, 

 druga, obejmująca 2 szczeciny, jest znacznie niżej, a trzecia, z 3-ma szczecinami 

 najniżej osadzona. 



Pomiędzy szczecinami górnej i dolnej powierzchni mieszczą się dwa, może 

 nawet trzy szeregi łukowato zgiętych, bladych i na wierzchołku zaokrąglonych 



