244 



DZIAŁ IIT. ZOOLOGIJA. 



szczecin (Tab. X, fig. 8, b, b) z kanałem wewnętrznym otwierającym się na ich 

 wierzchołku. Zewnętrzny brzeg płata jest porosły cienkiemi włoskami. 



Wewnętrzny płat szczęki, na górnej powierzchni i nieco poniżej wierzchołka 

 jest uwieńczony 8-ma lekko zgiętemi szczecinami, które tylko w górnej swej czę- 

 ści są z jednej strony opatrzone krótkiemi włoskami (Tab. X, fig. 6, szczeciny 

 1 — 8). W małej odległości poniżej najbardziej na wewnątrz umieszczonej (8-ej) 

 szczeciny wierzchołkowej, w pewnej odległości od brzegu wewnętrznego wznosi 

 się długa pierzasta szczecina, a pod nią ciągnie się szereg takich samych szczecin, 

 które są osadzone coraz bliżej brzegu wewnętrznego, od 8-ej schodzą na sam 

 brzeg i dochodzą, prawie samego dołu (Tab. VIII, fig. 4; Tab. X, fig. 6, d, d). Trzy 

 pierwsze szczeciny pierzaste mają górny brzeg rozszerzony i grzebykowato na- 

 cinany. 



Na dolnej powierzchni płata (Tab. X, fig. 7) poniżej brzegu wierzchołkowe- 

 go i w pewnej odległości od brzegu zewnętrznego są osadzone jedna za drugą 

 3 szczeciny, takiej samej budowy jak powyżej opisane szczeciny dolnej powierz- 

 chni płata zewnętrznego, tylko nie zauważyłem na nich bocznych włosków 

 (Tab. X, fig. 7, szczeciny 1, 2, 3). Za niemi następuje szczecina z jednym tylko 

 bocznym włoskiem poniżej wierzchołka (szczecina 4), a za nią, coraz bliżej we- 

 wewnętrznego brzegu płatu, następują ku wewnątrz trzy szczeciny opatrzone 

 u góry pendzelkowato po obu stronach umieszczonemi włoskami. Szczecina 8-ma, 

 licząc od zewnątrz ku wewnątrz, podobnie jak wszystkie następne, jest osadzona 

 na samym brzegu płata. Ta i następna szczecina mają wierzchołek pendzelkowaty, 

 10-ta posiada tylko dwa boczne włoski, 11-ta znowu jest pendzelkowata, a od 12-ej 

 do 23-ej', t. j. do ostatniej, wszystkie mają tylko po 3 lub 4 włoski. U wszystkich 

 tego rodzaju szczecin każdy włosek jest osadzony na małym wyrostku szczeciny 

 (Tab. X, fig. 7, 7 A). 



Pomiędzy dolnym i górnym szeregiem szczecin w mowie będącego płata 

 znajduje się trzeci szereg środkowy. Na brzegu wierzchołkowym składa się on 

 z 12 bladych szczecin z wierzchołkiem zaokrąglonym i kanałem na wierzchołku 

 otwartym (Tab. X, fig. 6, 7, szczeciny b, b). Wzdłuż wewnętrznego brzegu płata, 

 nad każdą dolną szczeciną, poczynając od 8-ej, jest osadzona pendzelkowata 

 szczecina ukośnie ku górze skierowaną, a tem samem krzyżująca się z sąsiednią 

 szczeciną dolną (Tab. X, fig. 7, A, I, II). 



Pod względem znamion rodzajowych charakterystycznym jest szczegół, że 

 brzeg wewnętrzny płata wewnętrznego jest od góry do samego dołu szczecinami 

 pierzastemi uzbrojony. 



Zewnętrzny płat szczękonogi (Tab. XIII, fig. 3, 4, 5) ma brzeg wewnętrzny 

 uzbrojony zębami, które ód dołu ku górze, a na brzegu wierzchołkowym od we- 

 wnątrz ku zewnątrz, stopniowo się wydłużają i nieznacznie przechodzą w pierza- 

 ste szczeciny, zwłaszcza, że powstają na nich coraz dłuższe boczne włoski. Na 

 zewną-trz zębów znajdują się łukowato na wewnątrz zgięte, pierzaste szczeciny. 

 Wzdłuż brzegu wewnętrznego i wierzchołkowego znajdują się blade, na wierz- 

 chołku zaokrąglone szczeciny, u dołu znacznie wydłużone, dalej' ku górze, tam 

 gdzie towarzyszą, zębom, znacznie krótsze. Zęby sąsiadujące ze szczecinami są 

 grzebykowate nacinane (Tab. XIII ? fig. 5). Liczba zębów gładkich i grzebyko- 



