248 



DZIAŁ T1T. ZOOLOGUA. 



u Niphargus, bo w tablicy synoptycznej gatunków mieszkających w Europie 

 południowej przyznaje mu oczy szczątkowe (die Augen rudimentar), w opisie zaś 

 N. puteanus oświadcza, że nie ma oczu (die Augen fehlen). Za to słuszną czyni 

 uwagę, że u tego kiełża na stronie grzbietowej trzech pierwszych pierścieni od- 

 włoka znajdują się szczecinki ku tyłowi skierowane, ale myli się utrzymując, jako- 

 by na trzech ostatnich pierścieniach nie było ani szczecin, ani kolców, bo na 

 grzbietowej stronie 4-go i 5-go pierścienia odwłoka znajdują się szczecinki, 

 a Nip h. puteanus var. Vejdovskyi ma nadto parę niewielkich kolców 

 i na 6-ym pierścieniu. 



De Rougemont ] ) z całą właściwą sobie stanowczością uznaje rodzaj 

 Niphargus za pozbawiony wystarczających znamion, ani wić dodatkowa, ani 

 względna długość nóg poskocznych ostatniej pary nie mają pod tym względem 

 znaczenia, bo u największego osobnika, jakiego znalazł, wić dodatkowa była od- 

 znaczona tylko pojedynczym kolcem, gdy tymczasem u innych składała się 

 z 2 członków, a nogi poskoczne ostatniej pary są zmiennej długości i mogą jedy- 

 nie służyć do rozpoznawania stopnia rozwoju, do którego doszedł osobnik. 



Zdanie Rougemonta nie jest uzasadnione. Naprzód znamiona rodzaju 

 Niphargus według S. Bate i Hellera, których prace R. w swojej rozprawie 

 cytuje, nie ograniczają się na szczegółach przez niego powoływanych. Rougemont 

 zapomniał, że w dyjagnozie rodzajowej pewne znaczenie posiada brak kol- 

 ców na ostatnich pierścieniach odwłoka, oraz brak oka. Można było rodzaj odrzu- 

 cić, ale ścisłość wymagała krytyki wszystkich proponowanych znamion. Zresztą 

 do mniemanych przeobrażeń, o których Rougemont mówi, jeszcze powrócimy. 



A. Boeck 2 ) podał charakterystykę rodzaju Niphargus według Eriopis 

 elongata, która też odpowiednie miejsce znajdzie w krytyce rodzaju Eriopis. 



A. Humbert, którego praca o Niphargus puteanus var. Foreli tyle 

 przyczyniła się do poznania tego gatunku i ślepych kiełży wogóle, dał następują- 

 cą dyjagnozę rodzaju, o którym mowa, opartą na budowie uzbrojenia gębowego 

 i na budowie rożków 3 ). 



Oculi nulli {vel rudimentariif) . 



Antennae superiores inferioribus longiores, fiagello appendiculari minuto, non 

 plus quam e duubus articulis formato; fiagello principali ^api^is olfactoriis et ba- 

 cillis hyalinis munito. Antennarum inferiorum fiagello tam in mare quam in fe- 

 mina tantum bacillis hyalinis instructo. 



Maxillarum secundi paris lamina interna tantum in apice setis instructa. 



Pedes primi et secundi paris similes, cheliformes, articulo penultimo inflato. 



') Ph. de Rougeniont. Etude de la faunę des eaux prhes de lumiere. 1876, str. 27. 



2 ) Axel Boeck. Crustacea Amphipoda borealia et arctica. Osobne odbicie z: Forhandlin- 

 ger i Vedenskabs-Selskabet. Christiania, 1870, str. 135. 



A. Boeck. De skandinavske og arktiske Amphipoder. 1872 — 1876 str. 402. 



3 ) AloTs Humbert. Description du Isiphargus puteanus, var. Foreli. Builetin de la Socie'te 

 vaudoise des Sciences naturelles. Tom XIV, str. 278. Matćriaux pour servir a 1'etude de la faunę pro- 

 fonde du lac Leman. Seryja II i III. Lozanna, 1876, str. 312, 



