250 



DZIAŁ III. ZOOLOGIJA. 



Prof. J. D. Catta mówiąc o odkrytym przez siebie Gammarus rhipi- 

 diophorus, znalezionym w studni w La Ciotat (Bouches-du-Rhone, Francyja), 

 oświadcza się przeciwko rodzajowi Niphargus dlatego, że i Gammarus ma 

 dwuczłonkowy płat zewnętrzny nóg poskocznych ostatniej pary; że u Gamma- 

 rus marinus oba płaty ostatnich nóg poskocznych tak samo są. nierówne jak 

 u Niphargus; że u gatunków rodzaju Niphargus i S. Bate i Humbert ry- 

 sują szczeciny na tylnym brzegu ostatnicb pierścieni odwłoka; że blaszka ogonowa 

 rozcięta lub podwójna nie stanowi ważnej różnicy, bo u samca Lysianassa 

 1 ongi co mis jest ona pojedyncza, a u samicy podwójna. W rzeczy samej, gdyby 

 te znamiona były jedynemi, nie mogłyby posłużyć do wyróżnienia samodzielnego 

 rodzaju, zwłaszcza, że pierwsza i ostatnia cecha, jak widzieliśmy w rzeczy samej 

 nie istnieje, a druga i trzecia bardzo małej są wagi, bo chodzi tu jedynie o wzglę- 

 dną długość płatków nóg poskocznych i o zastąpienie kolców cienkiemi szczecin- 

 kami. Są wszakże inne, znane nam już motywy, wyłuszczone w pracy Humberta, 

 dla których nie można się zgodzić na usunięcie rodzaju Niphargus. 



Profesor F. A. Forel 2 ) streszcza powierzchowne znamiona, któremi 

 Niphargus Forelii różni się od kiełżów rodzaju Gammarus zamieszkują- 

 cych wody oświetlone i widzi je w braku organu wzroku; spotęgowaniu przyrzą- 

 dów dotyku i węchu; zmniejszonej barwności; zmniejszonym wzroście; zmianie 

 nógchwytnych posiadających znacznie skrócone ręce; w modyfikacyi nóg poskocz- 

 nych, których ostatnia para znacznie jest wydłużona. 



Prof. A. Gestaecker 3 ) w dyjagnozie rodzaju Niphargus poprzestaje 

 na samych tylko znamionach zewnętrznych, nic więc dziwnego, że zalicza do 

 niego rodzaj Eriopis. Według Gerstaeckera charakterystyka rodzajowa jest 

 następująca: 



Oczów brak. Górne rożki z krótką, dwuczłonkową wicią dodatkową; pierwszy 

 członek ich nasady dłuższy od dwu następujących. Pierścienie tułowia niskie, 

 mniej więcej jednakowej długości; pierwsze pierścienie odwłoka niżej opuszczone. 

 Biodra (epimera) czterech pierwszych par nóg nieco dłuższe (zapewne głębsze?) od 

 loysokości pierścieni odwłoka. Nogi dwu pierwszych par prawie róione, z silnemi, 

 nabrzmiałemi rękami chwytnemi; nogi trzech ostatnich par wysmukłe, z udem listko- 

 wato rozszerzonem, lecz prawie równoległem. Nogi odwłokowe 4 ej pary wysmukłe, 

 nogi 6 -ej pary podobnie jak dwu par poprzednich z podwójnym płatem wierzchoł- 

 kowym, lecz płat wewnętrzny całkiem krótki, szczątkoioy, przeciwnie zaś zewnętrzny 

 silnie wydłużony i wyraźnie dwuczłonkoiuy . Siódmy pierścień odwłoka do połowy 

 długości rozcięty. 



1 ) J. D. Catta. Sur un Ampliipode nouveau, le Gammarus Kb.ipidiopb.orus. Actes cle la Socie- 

 te Helvetiqu6 des Sciences naturelles reunie a Bex les 20, 21, 22, Aout 1877 60-me session Compte- 

 rendu 1876 — 1877. Lansanne 1870, str. 259 — 262. 



2 ) F. A. Forel. La faunę profonde des lacs suisses. Neue Denkschr. der Allgemeinen Sckwei- 

 zerischen Gesellschaft f. d. gesammten Nafcurwissenschaften. Nouveaux Memoires de la Soc. Helvetique 

 des Sciences naturelles. Tom XXIX, Część II, 1885, str. 178. 



3 ) A. Gerstaecker. Bronn's Klassen und Ordńungen des Thierreichs. Tom V, Arthropoda, 

 Część II, Zeszyt 16 i 17. Lipsk i Heidelberg, 1886, str. 511. 



