A. WRZEŚNIOWSKI. O TRZECH KIEŁŻACH PODZIEMNYCH. 



253 



1° Les Myriapodes Chilopodes aveugles peręoivent la lu- 

 miere du jour et savent choisir entre cette lumiere et i'ob- 

 s c u r i 1 e. 



2° Chez les Myriapodes Chilopodes munis d'y eux et chez 

 les Chilopodes dópourvus de ces organ es, il faut, en generał, un 

 temps assez long pour que ces a n i m a u x s'aperęoivent q u i 1 s ont 

 passe" d'une obscuritó relative o u complette a la lumiere du 

 j o u rs. 



3° La d u r ó e de cette p ó r i o d e latente n'est pas plus grandę 

 chez les Myriapodes aveugles que chez les Myriapodes munis 

 d'y eux. 



Takie same są. rezultaty wcześniejszych doświadczeń Geabera ] ). Dżdżowni- 

 ki, jak wiadomo bezokie, w znacznej większości gromadziły się w ciemnej polowie 

 skrzynki; nawet okazywały pewną czułość na światło kolorowe, gdyż przekładały 

 światło czerwone i zielone nad niebieskie, oraz uciekały od pozafijoletowego. Po 

 obcięciu przedniej części ciała dżdżowniki tak samo się zachowywały. Oślepione 

 trytony (Tri ton cristatus), oraz francuzy (Blatta german i ca) także są. 

 w stanie rozróżniać światło i ciemność, oraz światło pewnych kolorów, przyczem, 

 podobnie jak widzące, szukają ciemności i unikają promieni światła o krótkich 

 stosunkowo falach (pozafijóletowych, niebieskich) i chronią się do promieni 

 o dłuższych falach (czerwonych i zielonych). 



Profesor H. Lacaze-Dutiiiers 2 ) u ślepego Den tali u m dostrzegł wrażli- 

 wość na światło, a prof. Pouchet 3 ) przekonał się, że bezokie czerwie muchy 

 (Lu ci li a caesar) oceniają natężenie i kierunek światła. 



Na trzech ostatnich pierścieniach odwłoka Niphargus niema grubych 

 kolców ułożonych w trzy lub dwie wiązki, jak to ma miejsce w rodzaju Gam- 

 marus, lecz na tylnym brzegu pierścienia 1-go — 5-go znajdują się szczecinki, 

 które mogą też występować pośrodku pierścieni (Tab. VI, fig. 1; Tab. VII, fig. 1, 2). 

 U N. puteanus var. Ve j d o v sky i na 6-ym pierścieniu odwłoka znajduje się 

 para kolców (Tab. VIII, fig. 1, Tab. IX, fig. 1, 2). 



Z powyższego okazuje się, że pod względem uzbrojenia grzbietu odwłoka 

 niema istotnej różnicy pomiędzy Niphargus i Gamm ar us, zwłaszcza, że. 

 u G. pul ex i innych bliskich form słodkowodnych trzy pierwsze pierścienie 

 także są opatrzone cienkiemi szczecinkami symetrycznie po obu stronach ciała 

 rozłożonemi. Odmienność obu wymienionych rodzai polega jedynie na tern, że 

 u Niphargus szczecinki są mniej liczne i wogóle znacznie cieńsze. Wyo- 



') V. Graber. Pundamentalversucb.e iiber die Helligkeits- und Parbenempfindligkeit augenloser 

 und geblendeter Thiere. Sitzungsberichte der kais. Akademie der Wissenschaften. Mathematisch-na- 

 turwissenschaftliche Klasse. Wiedeń, 1883, Tom LXXXVII, Oddział I, Zeszyt I— V, str. 201—236. 



2 ) Lacaze-Dutiiiers. Histoire de 1'organisation et du developpement du Dentale. Annales des 

 Sciences naturelle. Zoologie. Seryja IV, Tom VIII, str. 25. 



3 ) G. Pouchet. De 1'influence de la lumiere sur les larves des dip teres privćes d'organes 

 exte'rieurs de la vision. Ręvue et magasin de Zoologie pure et applique'e. 1871 — 1872, str. 183, 264, 



