258 



DZIAŁ III. ZOOLOGIJA. 



Ni phargus, jako skąpiej niemi obdarzony nie może być uważany za kiełża, 

 którego charakterystykę, pomiędzy innemi, stanowi exagóration des orga- 

 nes du tact et de 1'olfaction. 



Ostatecznie, najbardziej charakterystyczną dla rodzaju Niphargus jest 

 budowa szczęk 1-ej i 2-iej pary, budowa szczękonóg i rożków; dalej budowa 

 nóg poskocznych ostatniej pary, forma nóg chwytnych, wreszcie brak oka, oraz 

 uzbrojenie grzbietowej strony trzech ostatnich pierścieni odwłoka. 



Mrsopis s R. Bruzelius. 



Ragnar Bruzelius ') w r. 1858 utworzył rodzaj Er i o pis, którego najisto- 

 tniejsze znamiona zawarł w następującej dyjagnozie: 



Corpus elongatum, panom compressum, epimeris parvis. 



Antennae superiores pedunculo gracili et jlagello appendiculari perpusillo in- 

 strudae- inferiores subpediformes. 



Mandibidae duobus ramis, tuberculo molari et palpo triarticulato instructae. 



Maxilla primi paris palpo biarticulato ornata. 



Palpus pedtom maxillarhom e ąuatuor articiolis compositus. 



Pedes primi secundigioe paris manu (articulo ąuinto) subcheliformi armati. 



Tria paria posteriora pedum thoracis postice gradatim longiora. Rami pedum 

 abdominalium ultimi paris valde inaeguales; interior brevis, exterior abdominis lon- 

 gitudinem fere aequans, duobus articulis complanatis instmoctus. 



Z opisu gatunku Er i o pis elongata, jedynego w całym rodzaju, dowiaduje- 

 my się, że rożki górne mają. dwuczlonkową wić dodatkową; szczęki 1-ej pary po- 

 siadają płat wewnętrzny jajowato zaokrąglony i na wewnętrznym brzegu opatrzo- 

 ny licznemi, pierzastemi szczecinami, a zewnętrzny płat na wierzchołku uzbrojony 

 kolcami w części trójgałęzistemi, w części ząbkowanemi. Każda głaszczka szczęko- 

 wa jest na wierzchołku uzbrojona 3 — 4 tępemi zębami i kilkoma kolcami delikatnie 

 na brzegu nacinanemi. Piat zewnętrzny szczękonóg jest uzbrojony na wewnętrz- 

 nym brzegu krótkiemi i zakrzywionemi szczecinami, a na wierzchołku kilkoma 

 szczecinami pierzastemi. Wreszcie na rysunku wyobrażono wewnętrzny płat 

 szczękonóg z nielicznemi szczecinami u wierzchołka. 



Spekce Bate 2 ), który oczywiście skorupiaka nie miał sposobności 

 zbadać, podaje dyjagnozę rodzajową i opis gatunku według Bruzeliusa, oraz 

 powtarza jego rysunek, dodając jedynie uwagę: Eriopis elongata otyłe jest 



1 ) Kagnar Bruzelius. Bidrag till kannedom om Skandinaviens Amphipoda Gamiaaridea. 

 K. Svenska Vetenskaps-Akadeniiens handlingar. Lund, 1859, Tom III, J\S 1, str. 65, 66, Tab. III, 

 fig. 12. (Kzecz przedstawiona akademii 17 Marca 1885 r«). 



2 ) C. Spence Bate. Catalogue of the specimens of the Ąmphipodes Crustacea in the Collection 

 of tlie British Museum. 1862, str. 178, Tab. XXXII, fig. 5. 



