A. WRZEŚNIOWSKI. O TRZECH KIEŁŻACH PODZIEMNYCH. 



259 



podobna do rodzaju Niphargus, że zaledwie zdaje się być przedstawicielem 

 odmiennego rodzaju , ). 



Norman 2 ) na wybrzeżach Angli wyłowił jedyny okaz E. elongata i do 

 tego znacznie uszkodzony, bo nie miał blaszki ogonowej (telson) i nóg poskocz- 

 nych ostatniej pary, nic więc dziwnego, że się od niego nic nowego nie dowia- 

 dujemy. 



Axel Boeck 3 ), który według własnego oświadczenia nie widział żadnego 

 okazu z rodzaju Niphargus, niemogąc dostrzedz różnicy pomiędzy tym rodza- 

 jem iEriopis, oba rodzaje połączył w jeden i nadał mu miano Niphargus 

 jako stai-sze. Tym sposobem u tego karcynologa Eriopis występuje pod 

 nazwą. Niphargus elongatus. 



Boeck uzupełnił charakterystykę Eriopis pod względem budowy uzbroje- 

 nia gębowego i podaje następującą jego dyjagnozę: 



Mandibulae articulo palpi 3-tio longiore quam 2-do, augusto. 



Maxillae primi paris lamina interior e ovata, magnitudinis mediocris, in mar- 

 gine interior e persetosa. 



Corpus praelongatum, augustumj epimeris sat parvis. 



Antennae superiores inferioribus midto longiores.. 



Pedes secundi paris mann majore quam eadem 1-mi paris. 



Pedes trium parium ultimorum longitudine gradatim crescentes. 



Pedes saltatorii ultimi paris ramo interior e parvulo;ramo exteriore praelongato 

 2-articulato. 



Appendix caudalis profunde fissa. 



W opisie gatunku E. elongata Boeck uzupełnia powyższy opis. Szczeciny 

 na brzegu wewnętrznego płata szczęk 1-szej pary są pierzaste. Wewnętrzny płat 

 szczęk 2-giej pary jest wzdłuż brzegu opatrzony długiemi kolcami. Oba płaty 

 szczękonóg posiadają uzbrojenie z długich, ale słabych kolców, które ku wierz- 

 chołkowi płatów przechodzą w szczeciny zakrzywione i pierzaste 4 ). Co do tych 

 szczękonóg rysunek nie zgadza się z opisem, albowiem na tablicy XXII, fig. 5, h 

 płat zewnętrzny wyobrażono uzbrojony gładkiemi, długiemi i zakrzywionemi 

 szczecinami, ku wierzchołkowi coraz dłuższemi i na wierzchołku najdłuższemi; na 

 wierzchołku płata wewnętrznego wyobrażono trzy krótkie zakrzywione szczeciny 

 gładkie, a na brzegu tyleż szczecin pierzastych. Sprzeczność mogła stąd powstać, 

 że drugą znacznie obszerniejszą część dzieła, po śmierci autora, z jego notat wy- 

 dał Hakon Boeck. 



') C. Spence Bate and J. O. Wesfcwood. A History of the British Sessile-eyed Crustacea. Lon- 

 dyn, 1863, Tom I, str. 314. 



2 ) A. M. Norman. On Crustacea Amphipoda new to Science or Britain. The Annales and Ma- 

 gazine of Natural History. IV Series, Vol. II, 1868, str. 415—421. 



3 ) Axel Boeck. Crustacea Amphipoda borealia et arctica. 1870, str. 135. 



Idem. De Skandinavske og arktiske Amphipoder. Christiania, 1872 — 1876, str. 402, Tab. 

 XXII, fig. 5. 



4 ) Axel Boeck. De Skandinavske og arktiske Amphipoder. Część H-ga wydana po śmierć: 

 autora przez Hakona Boeck. Christiania, 1876, str. 404. 



