A.WRZEŚNIOWSKI. O TRZECH KIEŁŻACH PODZIEMNYCH. 



263 



Pedes 1-mi et 2-di paris similes, subcheliformes, manu parum dilatata, utrius- 

 que sexus eadem forma. 



Pedes saltatorii ultimi paris uno ramo conico instrucii. 



Appendix caudalis (telson) simplex, apice emarginala, aut duplex. 



Mandibulae tuberculo molari seta longa, plumosa instructo; palpo triarticulato 

 articulis crassis, seeundo et tertio setis perpaucis munitis; articulus ultimus secundi 

 breoior. 



Max'dlae 1-mi paris lamina exteriore, spinis f ur catis et serrulatis armata, pal- 

 po biarticidato, dextro et sinistro spinis et setis instructo; lamina interiore ovata, npn- 

 nullis setis plumosis munita. 



Maxillae 2-di paris lamina interiore in margine setis paucis ciliatis, in apice 

 setis glabris, curvatis munita. 



Pedes maxillares lamina exteriore setis perpaucis, pallidis, curvatis et glabris 

 instructa; lamina interiore in margine duabus setis plumosis unoąue dente pectinato 

 et ciliato munita, in apice una seta curvata et glabra, tribus dentibus ualidis, serru- 

 latis, unogue dente curvato, pectinato et ciliato armata. Palpo elongato, lato; arti- 

 culo ultimo a picem versus perangusto, unguiformi. 



Byłoby rzeczą stanowczo zbyteczną, i niewłaściwą, powtarzać szczegółowy 

 opis w mowie będącego skorupiaka, już przed kilkoma laty ogłoszony, muszę 

 jednak nieco zastanowić się nad budową uzbrojenia gębowego. 



Pod względem znamion rodzajowych, głaszczki żuwaczek odznaczają się 

 szerokością swych członków, oraz bardzo nielicznemi szczecinami członka dru- 

 giego i trzeciego; wszystkie szczeciny są mniej więcej jednakowo długie i na 

 trzecim członku nie tworzą grzebykowatego szeregu. Wyrostek trący odznacza 

 się długą, pierzastą szczeciną. 



Płat zewnętrzny szczęk pierwszej pary jest uzbrojony szczecinami ustawio- 

 nemi w dwa szeregi. W górnym szeregu znajdują się trzy szczeciny, każda na 

 wierzchołku zaostrzona i poniżej opatrzona ząbkami, coraz dłuższemi w miarę 

 zbliżenia ku wewnętrznemu brzegowi płata: pierwsza ma cztery niziutkie zą- 

 bki, druga trzy nieco dłuższe, a trzecia ma siedem grzebykowato ustawionych 

 wyrostków. Dolny szereg składa się z czterech szczecin, ku wewnętrznemu brze- 

 gowi coraz krótszych. Pierwsza pod zaostrzonym wierzchołkiem ma dwa nie- 

 wielkie ząbki, pozostałe trzy są na wierzchołku widlowato rozdwojone, t. j. każda 

 z nich ma po jednej bocznej gałązce, która od 2-ej do 4-ej szczeciny jest stopnio- 

 wo coraz dłuższa (tab. XIII fig. 1, A, B). Wogóle, uzbrojenie w mowie będącego 

 płata bardzo jest podobne do uzbrojenia tego samego płata u Niphargus z tą 

 różnicą, że u tego ostatniego szczeciny są stosunkowo wysmukłej sze, a ich boczne 

 wyrostki krótsze. 



Do charakterystyki rodzaju należy symetryja głaszczek na szczękach obu 

 stron, ich uzbrojenie kolcami i szczecinami, oraz budowa płata wewnętrznego 

 tychże szczęk, który jest obszerny, zaokrąglony i uzbrojony kilkoma pierzastemi 

 szczecinami. 



Szczęki 2-giej pary (Tab. IX, fig. 5) mają płat wewnętrzny jajowaty, ku 

 wierzchołkowi zeszczuplony i ostatecznie równo ucięty. Brzeg wierzchołkowy 



