266 



DZIAŁ III. ZOOLOGIJA. 



Warga dolna (tab. XI, fig. 13, 13 A) jest taka sama jak u Niphar- 

 gus, tylko nieco głębiej z przodu, t. j. na swobodnym brzegu wycięta. Silniejsze 

 powiększenie przekonywa, że na brzegu płatów ograniczających wycięcia są. osa- 

 dzone znacznie grubsze, na wierzchołku przytępione szczeciny, gdy tymczasem 

 pozostałe szczecinki nadzwyczaj są cienkie (tab. IX, fig. 13, A). 



Szczęki 1-ej pary (tab. XI, fig. 10— 12; tab. XII, fig. 7 i 8), mają płat 

 zewnętrzny inaczej uzbrojony aniżeli Goplana, gdyż wszystkie jego szczeciny, 

 bez względu na wiek okazu, są na dalszym swym końcu znacznie rosszerzone 

 i grzebykowato nacinane (tab. XII, fig. 7, 8); są one więc podobne do szczecin 

 u Gammarus. Głaszczki (tab. XI, fig. 12) nie są symetryczne, gdyż prawa 

 znacznie jest szersza od lewej, a jej członki inną mają długość względną, bo 1-szy 

 jest dłuższy, a 2-gi krótszy aniżeli na głaszczce lewej strony. Obie głaszczki je- 

 dnakowe mają uzbrojenie, mniej więcej takie samo jak u Goplana; na wierz- 

 chołku znajduje się kilka tępych szczecin ustawionych w dwa szeregi, a najbar- 

 dziej zewnętrzna jest zaostrzona i jednostronnie rzęsowata. 



Płat wewnętrzny (tab. XI, fig. 10, 11) jest zupełnie podobny do płata 

 u Goplany; jest on obszerny, zaokrąglony i na swobodnym brzegu opatrzony 

 7-ma pierzastemi szczecinami (u bardzo młodych osobników, 2,500 mm długich, 

 tylko 2 — 3 szczecinami). 



Szczęki 2-gi ó j pary (tab. IX, fig. 4; tab. X, fig. 3 — 5; tab. XI, fig 

 2 — 4) właściwie różnią się od szczęk Goplany liczniejszemi tylko szczecinami. 



Ich płat wewnętrzny jest jajowaty, na wierzchołku nieco skośnie ucięty, 

 a płat zewnętrzny znacznie węższy i dłuższy. Na wierzchołkowym brzegu tego 

 ostatniego (tab. X, fig. 3) dolne szczeciny są takie same jak u Gammarus 

 stagnalis i Goplana polonica, tj. są dwa razy zgięte i w dalszej swej części 

 opatrzone takiemi samemi poprzecznemi blaszkami, które będąc z boku widziane 

 wydają się jak króciutkie włoski. Te dolne szczeciny są ustawione w dwa szeregi: 

 w dolnym jest ich 5, w górnym 2 (tab. X, fig. 3, szczeciny 1 — 5 i I, II). Na gór- 

 nej powierzchni płata znajdują się 2 blade, na wierzchołku zaokrąglone szczeciny 

 (a), a w szeregu pośrednim znajduje się 6 takich samych szczecin (b, b). We 

 wszystkich szczecinach płata zewnętrznego kanał otwiera się na ich wierzchołku. 



Płat wewnętrzny (tab. IX, fig. 4; tab. X, fig. 4, 5; tab. XI, fig. 4,) ma 

 wierzchołek uwieńczony trzema szeregami szczecin: górny obejmuje 4 zaostrzone 

 szczeciny, każda poniżej wierzchołka i na wypukłym i wklęsłym brzegu opatrzona 

 krótkim włoskiem (tab. X, fig. 4, szczeciny 1 — 4.) Pośredni szereg składa się 

 z 7 bladych szczecin na wierzchołku zaokrąglonych i na wypukłym brzegu opa- 

 trzonych dwoma włoskami, jeden pod drugim położonemi (tab. X, fig. 4, 5, szcze- 

 ciny b, &); wszystkie szczeciny górnego i pośredniego szeregu mają kanał otwiera- 

 jący się na ich wierzchołku. Dolny szereg obejmuje 6 szczecin na wierzchołku 

 zaostrzonych i na dalszej swej części pendzelkowato-rzęsowatych (tab. X, fig. 5, 

 szczeciny I — VI) Szczeciny dolnego szeregu ciągną się dalej wzdłuż brze- 

 gu wewnętrznego: pierwsza szczecina brzegu wewnętrznego (VII) i następna 

 są takie same jak szczeciny brzegu wierzchołkowego; poniżej jedna pod dru- 

 gą są osadzone 3 szczeciny blade i na wierzchołku zaokrąglone. Na górnej 

 powierzchni płata, wzdłuż brzegu wewnętrznego ciągnię się ukośny szereg 8 — 9 du- 



