270 



DZIAŁ III. ZOOLOGIJA. 



się wiązka łukowatych szczecin. Dłoń posiada uzbrojenie złożone z krótszych 

 i dłuższych włosków. Pałec (da ety los, unguis) jest zakończony zaostrzonym, 

 łukowato zgiętym szponem. Nad początkiem szpona brzeg pazura wydłuża się 

 w zaostrzony, trójkątny wyrostek (tab. XV, fig. 6). W zagłębieniu pomiędzy tym 

 ostatnim i szponem znajduje się kilka bladych szczecin. Na górnym brzegu 

 każdego pazura wznosi się kilka szczecinek, a na dolnym, wypukłym jego brzegu 

 na nodze 1 szej pary znajdują się 3, na nodze 2-giej pary 7 łukowatych włosków. 



Nogi 3-ciej pary są nieco dłuższe od nóg 4-tej pary, co zależy od stosunko- 

 wej długości goleni (mer os) i śródnoża (carpus), które nadto na nogach 3-ciej 

 pary widocznie są szersze. 



Nogi tułowia trzech ostatnich par mają uda wydłużone, wązkie: długość uda 

 nóg 5-tej pary dorównywa raza wziętej jego szerokości, a na pozostałych 



nogach udo jest dwa razy dłuższe niż szerokie. Przedni i tylni brzeg uda jest 

 prawie prosty, górny, jak wogóle u skorupiaków obunogich, ma pośrodku wycię- 

 cie, a tylny opuszcza się ku dołowi nieco niżej od dolnego brzegu i tworzy zao- 

 krąglony feston. U góry udo jest nieco szersze, ku dołowi zaś nieco zwężone. 

 Na przednim brzegu znajduje się 4 lub 5 nacięć, każde z zaostrzoną szczeciną. 

 Tylny brzeg jest pilkowany licznemi nacięciami, których jest znacznie mniej na 

 udzie 5-tej pary, aniżeli na następnych. W każdem nacięciu znajduje się cienka 

 szczecinka. 



Stosunkowa długość nóg tułowia trzech ostatnich par jest bardzo charakte- 

 rystyczna. Pomijając biodra i palce, noga 5-tój pary jest prawie równej długości 

 z nogą 3-ciej pary, która zaledwie jest krótsza. Z drugiej strony, noga 5-tej pary 

 jest znacznie krótsza od nóg obu następnych par, które są sobie równe. Różnica 

 długości dotyczy wszystkich członków, wyjąwszy krętarze. Ponieważ nogi trzech 

 ostatnich par są coraz niżej osadzone, przeto wydają się one daleko bardziej od- 

 mienne co do swój długości, niż to ma miejsce w rzeczywistości, a nogi 7-ej pary 

 wydają się dłuższe od poprzednich, albowiem znacznie niżej sięgają. Jeżeli tedy 

 zwrócimy uwagę na poziom, do którego dochodzą dolne końce stopek (propodos) 

 okaże się, że nogi 5-tej pary znacznie są krótsze od następnych, które znowu wy- 

 dają się krótsze od nóg 7- ej pary. 



Nogi odwłokowe trzech pierwszych par czyli nogi pławne nie przedsta- 

 wiają żadnych szczegółów godnych uwagi. 



Nogi poskoczne (uropoda) pierwszej pary, będąc wyciągnięte prosto 

 ku tyłowi, wierzchołkiem nasady zaledwie wystają poza wierzchołek nasady nóg 

 następnej pary. Wierzchołek ich wewnętrznego płata końcowego, który jest 

 dłuższy od zewnętrznego, także niewiele wystaje poza wierzchołek tych ostatnich 

 nóg, które są mniej więcej 2'/ 2 !' aza dłuższe od ostatniego pierścienia odwłoka 

 i wierzchołkiem znacznie wystają poza nasadowy członek nóg poskocznych osta- 

 tniej pary. 



Na zewnętrznym i na wewnętrznym brzegu nasady nóg poskocznych 1-szej 

 pary (4-tej pary nóg odwłokowych) wznosi się po trzy kolce, a na tylnym i górnym 

 kącie obu brzegów po jednym kolcu. Na górnym brzegu płata zewnętrznego 

 znajdują się 2, na brzegu płata wewnętrznego 3 kolce. Nadto, dolny brzeg płata 

 zewnętrznego jest uzbrojony dwiema szczecinami. Nasada nóg następnej pary 



