272 



DZIAŁ III. ZOOLOGUA. 



pierwszych członków głównej wici. Pierwszy członek wici dodatkowej mniej niż 



2 razy dłuższy od 2-go (tab. VII, fig. 4). 



Rożki dolne. Członek 4 -ty nasady prawie równy 5-mu; obadwa członki 

 stosunkowo grube, 4-ty grubszy. 



Wić złożona z 7 członków, znacznie krótsza od dwu ostatnich członków 

 nasady razem wziętych (prawie dorówny wająca 2 / 3 ich długości). 



Nogi. Biodra 1-ej — 4ej' pary nieco głębsze od odpowiednich pierścieni, od 

 1-go do 3-go coraz głębsze, 4-te nieco od 3-go niższe, ale dłuższe. Przednia po- 

 łowa 5-go biodra nieco niższa od odpowiedniego pierścienia, a tylna jego połowa 

 zaledwie l'/ 2 rażą niższa od przedniej. 6-ste biodro przeszło o połowę niższe od 

 swego pierścienia: jego tylna połowa zaledwie niższa od przedniej. Biodro 7-me 



3 razy niższe od odpowiedniego pierścienia. 



Nogi wogóle szersze aniżeli u samca poprzednio opisanego i daleko skąpiej 

 uzbrojone szczecinami, a uda 5-ej — 7-ej pary znacznie stosunkowo szersze; lecz 

 ręce nóg chwytnych, stosunkowa długość nóg 3-ój do 7-ej pary, jak u poprzednie- 

 go, z tą, różnicą, że nogi 5-ej' pary jeszcze są krótsze w porównaniu z nogami 6-ej 

 lub 7-ej pary, tak mianowicie: 



Udo nóg 5-ej pary jest tylko l'/ 3 , 6-ej i 7-ej tylko l'/ 2 vaza dłużse niż szero- 

 kie. Nogi 3-ój i 4-ej pary są równe, 5-ej pary nieco są od nich dłuższe i znacznie 

 od dwu następnych krótsze. Nogi dwu ostatnich par są sobie równe. 



Nogi poskoczne 1-ej pary wierzchołkiem nasady i końcem płata we- 

 wnętrznego zaledwie wystają poza nogi 2-ej pary. Te ostatnie są mniej więcej 

 2 razy dłuższe od ostatniego pierścienia odwłoka. Nogi poskoczne obu tych par 

 posiadają mniej kolcy aniżeli u poprzednio opisanego okazu. 



JSogi poskoczne 3-ój pary (tab. VI, fig. 7) wyrównywają y o długości 

 ciała. Ich nasada jest mniej więcej długości ostatniego pierścienia odwłoka, 

 przyczem jest przeszło 2 razy dłuższa od płata wewnętrznego, a 3'/ 2 raza krótsza 

 od płata zewnętrznego. Członek 1-szy płata zewnętrznego jest przeszło 2'/ 2 raza 

 dłuższy od członka 2-go i blisko 7 razy dłuższy od płata wewnętrznego. Nogi, 

 o których mowa, mają uzbrojenia słabsze aniżeli u poprzednio opisanego samca: 

 płat wewnętrzny nie ma pierzastej szczecinki; członek 1-szy płata zewnętrznego, 

 oprócz kolców na wierzchołku umieszczonych, na każdój krawędzi ma tylko po 

 dwie grupy kolców, którym na brzegu wewnętrznym towarzyszą dwie szczecinki 

 pierzaste, po jednej w każdej grupie. Członek drugi tegoż płata ma tylko 3 szcze- 

 ciny na skośnie ściętym wierzchołku. 



Blaszka ogonowa (tab. VI, fig. 4) podobna do blaszki ogonowej poprze- 

 dzającego okazu, lecz jest nieco głębiej rozcięta i słabiej uzbrojona ze względu na 

 boczne kolce. Jej długość mniój więcej dorównywa długości ostatniego pierście- 

 nia odwłoka, oraz nasady nóg poskocznych 3-ej pary. 



Z powyższego okazuje się, że samiec młody, znacznie mniejszy od najwięk- 

 szego okazu, różni się od niego następującemi szczegółami budowy: 



Głowa większa, ciało znacznie w stosunku do długości wyższe. Członki na- 

 sady rożków górnych grubsze. Członki wici głównej mniój liczne, ale stosunko- 

 wo dłuższe. W wici dodatkowej członek drugi stosunkowo znacznie dłuższy. 



