A. WR.ZEŚNIOWSKI. O TKZECH K1EŁŻACH PODZIEMNYCH. 



275 



nogę ku przodowi) i zginaczem (dźwigającym nogę ku tyłowi). Mięśni pier- 

 wszego rodzaju jest trzy (e', e", e" 1 ); najbardziej ku przodowi położony mięsień 

 jest obszerny, zakończony bardzo cienkiem ścięgnem; poza przyczepem tego 

 ostatniego, do wewnętrznej powierzcbni uda przyczepiają, się dwa potężne 

 ścięgna mięśnia wyprostownego środkowego (e") i tylnego (e'"). W pewnej, 

 dosyć znacznej odległości ku tyłowi znajduje ścięgno zginacza (fl). Ujście 

 jajowodu (uw) w ten sposób jest umieszczone, że tuż poza niem, przez początko- 

 wą część jajowodu prześwieca ścięgno tylnego mięśnia wyprostownego. Nad 

 ujściem przebiega listewka utworzona ze znacznie zgrubiałego cbitynu, która ku 

 tyłowi przebiega przy dolnym brzegu biodra, a pod nią. ciągnie się pasek mniej 

 zgrubiałego nadskórka chitynowego (tab. XVI, lig. 1, A). Od ujścia nieco węży- 

 kowato ciągnie się ku górze wyraźny kanał, t. j. jajowód, który przylega do 

 dolnej powierzchni zginacza i chowa się pod tylny mięsień wyprostowny (tab. 

 XVI, fig. 1, ovd). Bardzo wązkie światło i grube ściany można było rozpoznać 

 na całej widocznej części przewodu, ale tylko u samej góry przez inne tkanki uda 

 przeświecały niezbyt wyraźne zarysy komórek nabłonka i jąder; komórki przed- 

 stawiały się bardzo wązkie, z podługowatemi jądrami, położonemi w pobliżu 

 swobodnego ich końca. 



Z powyższego okazuje się, że różnice powierzchowne samca i samicy bardzo 

 są małe, gdyż sprowadzają się do krótszych stosunkowo nóg poskocznych ostatniej 

 pary, nieco głębszych tylnych połówek bioder 6-ej i 7- ej pary, nieco grubszych 

 nóg, oraz znacznie krótszych nóg 5-ej pary. Wszystkiemi temi szczegółami sa- 

 mica zbliża się nieco do młodych samców. Najistotniejszą różnicą jest naturalnie 

 obecność blaszek jajonośnych, oraz obecność ujścia płciowego na biodrach nóg 5-ej 

 pary, które jednak, podobnie jak u innych skorupiaków kielżowatych, bywa trudne 

 do odszukania. 



Z przedstawionych opisów łatwo dostrzedz, że u samców rozmaitego wzro- 

 stu, a tern samem rozmaitego wieku, jako też u samicy, powtarzają- się następujące 

 znamiona, które też podałem w dyjagnozie, jako charakterystyczne dla gatunku: 



Długość rożków górnych przewyższająca ] / 2 długości ciała; wić główna tych- 

 że rożków przeszło 1 '/ 2 raza dłuższa od nasady; wić dodatkowa złożona z 2 człon- 

 ków, krótsza od dwu pierwszych członków wici głównej; członek wierzchołkowy 

 wici dodatkowej znacznie krótszy od pierwszego. 



Cztery pierwsze biodra nieco głębsze od odpowiednich pierścieni ciała. 



Dolny i tylny kąt 1-go, 2-go i 3-go pierścienia odwłoka zaostrzony. 



Ręce nóg chwytnych trójkątne, dłuższe niż szerokie; ich brzeg przedni pra- 

 wie prosty, tylny łukowato wygięty, dłoń zaledwie skośna, prosta. Ręce nóg 2-ej 

 pary nieco większe. 



Uda nóg tułowia 5-ej — 7-ej pary wązkie. Nogi 3-ej i 4-ej pary prawie rów- 

 nej długości. Nogi 5- ej pary mniej więcej tej samej długości co dwie poprzedza- 

 jące pary, znacznie krótsze od nóg 6-ej i 7-ej pary, które jednakowo są długie. 



Płat zewnętrzny nóg poskocznych 3-ej pary wydłużony, płat wewnętrzny 

 szczątkowy. Na wewnętrznym brzegu pierwszego członka płata zewnętrznego 

 oprócz kolcy pierzaste szczeciny (u samicy jedna), 2-gi członek tegoż płata znacz- 

 nie od pierwszego krótszy. 



