276 



DZIAŁ III. ZOOLOGIJA. 



Blaszka ogonowa przeszło do połowy długości rozcięta, o połówkach waż- 

 kich, wydłużonych, licznemi kolcami zbrojnych. 



U samicy blaszki jajonośne obszerne, jajowate, 3 pierwsze na wierzchołku 

 zaostrzone, wszystkie na tylnym brzegu z miernemi szczecinami. 



Skrzela u obu płci znajdują się na 5-ciu parach nóg, od 2-ej — 6-ćj włącznie; 

 są one szerokie, eliptyczne: na nogach 2-ej pary nie sięgają, do dolnego brzegu 

 krę tarza i stosunkowo mało są rozszerzone, na nogach o-ej pary są one dłuższe, bo 

 sięgają poza dolny brzeg krętarza, oraz znacznie są szersze i na wierzchołku 

 obszernie zaokrąglone; skrzela nóg następnej pary są największe: dochodzą do po- 

 łowy długości goleni i znaczną posiadają szerokość; na nogach 5 ej pary także się- 

 gają do połowy goleni. Skrzela ostatniej pary są najmniejsze, bo nie dochodzą do 

 dalszego końca odpowiedniego uda. Wszystkie skrzela posiadają wewnątrz liczne, 

 wązkie, siatkowate ułożone przestwory, pooddzielane bardzo małemi wysepkami 

 łączącemi obie ich blaszki (tab. XV, fig. 2 — 5). 



U obu płci główna wić górnych rożków posiada czopki węchowe Leydiga, 

 oraz t. z. pręciki przejrzyste Humberta (tab. VII, fig. 8); pręciki znajdują się 

 także na wici rożków dolnych. Czopki węchowe są u dołu zeszczuplone jako 

 cienka nóżka, której chitynowe pokrycie znacznie jest zgrubiałe, gdy tym- 

 czasem górna, szersza część czopka ma ścianę bardzo cienką i przejrzystą. Na 

 samym wierzchołku czopka znajduje się błyszczący guziczek, jak się zdaje, będący 

 zgrubiałą obrączką otaczający mały otworek. Pręcik przejrzysty jest na całej 

 długości przejrzysty, otoczony bardzo delikatną powloką; wierzchołek nieco ma 

 nabrzmiały i opatrzony takim samym guziczkiem błyszczącym jak czopek. Nie- 

 kiedy pręcik bywa ku dołowi nieco rozszerzony. Jest on osadzony obok czopka 

 na dalszym końcu członków wici pośród kilku szczecin o bladym, cienkim wierz- 

 chołku (tab. VII, fig. 8). 



Kozłożenie czopków bardzo dokładnie opisał Humbert u Niphargus 

 Forelii; jest ono takie same u N. tatrensis, a mianowicie: 



1) U samca długiego 8 mm wić górnych rożków składała się z 20 członków; 

 wić jednego rożka posiadała czopki Leydiga na 5 — 16, na 18 i 19 członku; wić 

 drugiego rożka posiadała czopki na 4 — 16, 18, 19; — na pierwszym z tych rożków 

 pręciki Humbeeta były osadzone na członkach wici parzystych od 6 — 16 włącznie, 

 oraz na ostatnim 20-tym, drugi zaś rożek miał je na parzystych członkach od 

 4-go — 16-go włącznie i na ostatnim 20 tym. U tego samego samca rożek dolny po- 

 siadał wić 8 członkową, a pręcik Humberta znajdowały się na wszystkich jej 

 członkach, oprócz przedostatniego. 



2) Samiec 4,323 mm długi miał wić rożków górnych złożoną z 14 członków; 

 na jednym rożku czopki Leydiga znajdowały się na członkach wici 5 — 10, 12, 13, 

 na drugim zaś rożku na członkach 5 — 13 włącznie. Blade pręciki Humberta 

 istniały na członku 6, 8, 10, 14. Wić rożków dolnych składała się z 7 członków, 

 pręciki Humberta znajdowały się na wszystkich jej członkach oprócz 5 go i 6-go. 



3) Samica 9,405, mm długa. Wić rożków górnych złożona z 21 członków 

 miała czopki Leydiga na 6 — 19 członka włącznie, a pręciki Humberta na pa- 

 rzystych członkach od 6 — 18 włącznie i na ostatnim. Na wici rożków dolnych, 



